ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਆਖਰੀ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਰਵਤੀ ਦੇ ਕੇਸ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕੀਤਾ। ਪਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਰਵਤੀ ਦੇ ਕੇਸ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੋਟੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਰਵਤੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕੀਤਾ। "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ?" ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਵਤੀ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਬੰਨ੍ਹੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਪਰਵਤੀ ਮਸਕਰਾ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਗਭਗ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਗਣ ਹਨ। ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਹਨ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਜਦੋਂ ਗਿਰਿਜਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਬਿਨਾ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸੋਮਲਤਾ ਵਾਲੀ, ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਅਨਯਮਤਤਾ ਕਰਕੇ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਪਰਵਤੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਲਈ ਹਲਚਲ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਪਰਵਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਪ੍ਰੀਤ ਨਹੀਂ।" 'ਓਮ' ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਚੁਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰਵਤੀ ਨੇ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਵਰਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਪੋਖਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮੰਤਰ ਕੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੈ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ: "ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਸਰੋਤ ਅਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੋ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅੱਠ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਧੱਤੂਰਾ, ਦ੍ਰੋਣਾ ਅਤੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ, ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਾਕ-ਚਤੁਰ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਬੋਲੇ, "ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਮ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਧੋਏ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ-ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਈਸ਼ਾਨ — ਜੋ ਸਾਰੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ — ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ, 'ਅਘੋਰੇਭਯੋ' ਅਤੇ 'ਘੋਰੇਭਯੋ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਭਸਮ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਲਗਾਉ। ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਭਸਮ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਉ। ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਉੱਤਮ ਹੈ।" "ਸ਼ਿਵ ਨਾਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਸਮ ਨੂੰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਸ਼ੰਕਰ ਲਈ, ਇਹ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਉਚਾਰ; ਸਰਵਜ੍ਯਾ ਲਈ, ਇਹ ਹਿਰਦੇ 'ਚ ਰੱਖ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਵਾਦ, ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਸ-ਪਾਸ ਵਗਦੀ ਰਹੀ।