ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬੜੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਕੇਵਲ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪੁਣਯ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਮਸਕਾਰ ਆਦਿ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਾਰਜ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀਤਾ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਗਉਤਮ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਸਮੇਤ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ। ਹਨੁਮਾਨ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਪਤਨੀ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਆਦਿ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਛੁਹਾਰੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ। "ਹੁਣ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਿਤ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਵੰਡੇ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਸੰਵਾਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੋਟੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਗੁੰਥੀ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਬਣਾਈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ। "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ?" ਕਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੰਧੀ (ਕਮਰਬੰਦ) ਵੀ ਬੰਨ੍ਹੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਗਭਗ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਮਾਲਾ ਹੈ। ਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਕੰਗਣ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਮਹਾਨ ਬਲਦ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹਨ।" ਜਦੋਂ ਗਿਰਿਜਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸੁਸ਼ੀਲ one, ਤੇਰੀ ਅਣੁਸ਼ਾਸਨਹੀਣਤਾ ਕਰਕੇ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਲਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਲਈ ਹਿਲਾਵਟ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬਚਨ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਕੋਈ ਵੀ ਅਪਰੀਤ ਨਹੀਂ। "ਓਮ" ਕਹਿ ਕੇ ਭਾਗਵਾਨ ਹਰੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। "ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਇੱਛਾ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਵਰਤ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੇਰਾ ਗੁਰੂ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮੰਤਰ ਕੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੈ?" ਉਹ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ: "ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਠ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਧਤੂਰਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਭੰਵਰੇ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ, ਸਾਰੀ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਬੋਲ ਪਏ।