ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਹਰੀ ਨੇ ਮੰਦ ਮੰਦ ਮੁਸਕਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੂਰੇ ਕਰਾਂਗਾ। ਇੱਥੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਆਂਗਾ।" ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਕਵਿਤਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੇ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਖੁਦ ਬਲੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਹੂਤੀ ਲੈਣ ਆ ਗਏ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਭਗਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹਰੀ ਸਦਾ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਤਦ ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਉਠ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਪਰ ਕੁਝ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣੇ। ਪਰ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦੇਵੋ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਔਰਤ ਦੀ ਸਲਾਹ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖ਼ਤਮ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਬਲੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ ਆਹੂਤੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰਦਾਨ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਉਹ ਆਪ ਭੋਗੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੈਥੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਬਿਨਾ ਚਾਹਤ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸੜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਾਪਸੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਭਾਗ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਹ ਯਜਨ ਸਥਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਜੋ ਮਨ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਵਾਮਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਬਲੀ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੇਵਲ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਤਿ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਵਾਮਨ ਨੇ ਬਲੀ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜਿੰਨੀ ਜਗ੍ਹਾ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਓ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਸਕਾਂ।" ਬਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇੱਕ ਪਿੰਡ, ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਧਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੀ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਲਿਆ? ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜਪਾਟ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗ ਭੁੱਖ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਹੇ ਦੈਤਯ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਦੱਸ, ਹੋਰਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕੀ ਮਿਲਦਾ? ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਸਦਾ ਆਨੰਦਮਈ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਧਨ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਜਿਸ ਦਾ ਆਪ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਥੇ ਦਾਤਾ ਕੌਣ ਤੇ ਦਾਨ ਕੀ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਦਰ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਵਾਦ ਅਤੇ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ।