ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਪਰਸਾਦ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਭੋਜਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਚੱਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਸੌ ਵਾਰੀ ਸੌ ਮਿੱਠੇ ਕੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੰਡ, ਆਮ, ਹਰੜ, ਖਜੂਰ ਅਤੇ ਅਨਾਰ ਵੀ ਸਨ। ਪ੍ਰਿਆਲ, ਕਰੰਜ, ਜੰਬੂ ਅਤੇ ਵਿਕੰਕਟਾ ਫਲ ਵੀ ਪਰੋਸੇ ਗਏ। ਇਹ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਖਾਓ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।” ਗੌਤਮ ਨੇ ਖੁਦ ਇਹ ਸਭ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਣੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵਿਣੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਵੇਖੋ, ਹੇ ਵਿਣੂ, ਇਹ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਬਾਂਦਰ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।” ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਾਰੀ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਿਰਫ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।” ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸਵੈ-ਭਾਵ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਇਹ ਭੋਗ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤੀ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ, ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ, ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਭਰ ਰੱਖੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਟਕੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਰੱਖਿਆ, ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਪਾਟਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵੀ ਪਾਏ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਕਰਕੇ, ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਸੁਤਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਬਰੀਕ ਪੱਖੇ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ ਮਰਦ, ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਰਾਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਮਿੱਠਾ, ਗਾੜ੍ਹਾ, ਗੂੰਦਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਪਦਾਰਥ ਵਗਦਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖਾਲਿਸ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਐਸੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਬਰਤਨ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਵਲ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ, ਵਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕਰਵਾਇਆ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋਏ ਗਏ, ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਗੋਲ, ਤਿਕੋਣ, ਮੋਟੇ, ਬਰੀਕ ਅਤੇ ਪਤਲੇ—ਹਰੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੱਤੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਚੂਰਨ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। “ਹੇ ਬਾਂਦਰ, ਪਾਨ ਲੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਟੁਕੜੇ ਦੇ,” ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਪਰ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇੱਕ ਬਾਂਦਰ, ਜੋ ਕਈ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਇਸ 'ਤੇ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, “ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਵਿਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਨ ਲੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੇ ਟੁਕੜੇ ਦੇ।” ਫਿਰ, ਪੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਟੁਕੜੇ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਪਾਨ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਪਾਰਵਤੀ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।