ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਗੀਤ-ਰਸ ਦਾ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਗੌਤਮ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਚੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਇੱਕ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਕਾਅਰ ਵਿਚ, ਹਨੂਮਾਨ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਿਆ, ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਭਰੇ ਹੋਏ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੂਜਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਮੋਢੇ, ਹੱਥ ਦੀ ਹਥੇਲੀ, ਗਲੇ, ਛਾਤੀ, ਦੋਣੀ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਆਪ ਰਹੀ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਠੋਡੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਗਲ੍ਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿਚ ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਕੋਈ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ। ਹਨੂਮਾਨ, ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਸਭ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸਰੂਪ ਹਨ। ਮਹਾ-ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ, ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਏ। ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਐਸਾ ਸੁਭਾਗ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਹਰੀ, ਤੇਰੇ ਜਿਹਾ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਦਪਹਿਰ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੌਤਮ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਕਈ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਲ੍ਹ-ਗਹਣੇ, ਜਨੇਉ ਤੇ ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ; ਪੰਜ ਸੁਗੰਧਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਲੇਪ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਉੰਗਲੀਆਂ ਦੇ ਛਲੇ ਪਾ ਕੇ; ਗੌਤਮ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਖੂਬਸੂਰਤ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਤੇ ਨਵੇਂ ਬਣੇ ਭੋਜਨ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਸੌ ਵਾਰੀ ਸੌ ਮਿੱਠੀਆਂ ਜੜਾਂ ਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ। ਚੀਨੀ ਆਦਿ, ਆਮ, ਹਰੀਤਕੀ, ਖਜੂਰ, ਅਨਾਰ, ਪ੍ਰਿਆਲਾ, ਕ੍ਰੰਜਾ, ਜੰਬੂ ਤੇ ਵਿਕੰਕਟਾ ਫਲ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਖਾਓ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ!" ਗੌਤਮ ਨੇ ਖੁਦ ਇਹ ਭੋਜਨ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। "ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵੇਖ, ਹਨੂਮਾਨ—ਉਹ ਵਾਨਰ—ਕਿਵੇਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸਭ ਵਿਚ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ। "ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਜੋ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਕੂਏ ਵਿਚ ਪਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਬਾਣਾ ਦੇ ਸਵਯੰਭੂ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਚੰਦਰ-ਪਤ्थਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਥੇ।" "ਹੁਣ ਭੋਗ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਵਿਰਤੀ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਕੀਤੀ। ਤਲਾਬ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ, ਘੜੇ ਭਰਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਭਰ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ, ਘੜੇ ਵਿਚ ਸ਼ੁਧ ਕਰਕੇ, ਚੰਦਰ-ਪਤ्थਰ ਰੱਖਿਆ, ਬਕੁਲਾ ਤੇ ਪਾਟਲਾ ਵੀ ਪਾਇਆ। ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਕਰਕੇ, ਛਾਣਣੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਬਰੀਕ ਕਪੜਾ ਲਪੇਟਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਚੱਲਦੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਬਰੀਕ ਪੱਖਾ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਆਦਮੀ, ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰਦੇ।