ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਰਦਲ ਵਾਜਾ ਵਜਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਾਣਕਾ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਗੀਤ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਨ ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਨਿਰਬਲ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਵਾਂ ਜੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰ ਇਕ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮਾਹਾਵਾਨਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, “ਹੇ ਵਾਨਰ! ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਬਲਦ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ।” ਤਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਸਮਾਨ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਗਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਵੇਖੋ।” ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਗੀਤ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਰਾਹ ਲਈ। ਉਥੇ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਗੌਤਮ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਖਿੜ ਉਠਿਆ। ਉਸ ਗੀਤ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠੇ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਕੰਵਲ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਇਕ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਦੂਜਾ ਮੂੰਹ ’ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ, ਮੂੰਹ, ਹਥੇਲੀ, ਗਲੇ, ਛਾਤੀ, ਦੋਨਾਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਦਿਲ ’ਤੇ—ਹਰ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਝਲਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਠੋਡੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਤੱਤ ਹਨ। ਮਹਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨੁਮਾਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਏ। ਹਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੋਭਾਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਹੇ ਹਰੀ! ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।” ਫਿਰ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। “ਇਹ ਦੁਪਹਿਰ ਲੰਘ ਗਈ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਭ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ।” ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਲਿਆਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਉਪਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਚੋਲਾ ਲਾਇਆ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਗਣ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਪਾਈਆਂ। ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਹਰੀ ਜੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਿਆ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਭੋਜਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਸੌ ਵਾਰੀ ਸੌ ਮਿੱਠੇ ਕੁੰਨ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਚੀਨੀ ਆਦਿ, ਅੰਬ, ਹਰੜ, ਖਜੂਰ, ਅਨਾਰ, ਪ੍ਰਿਯਾਲਾ, ਕ੍ਰੰਜਾ, ਜੰਬੂ ਅਤੇ ਵਿਕੰਕਟਾ ਫਲ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਪੋਸ਼ਣ ਭਰਪੂਰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਭੋਜਨ ਕਰੋ।” ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪ ਇਹ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। “ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਵੇਖੋ, ਹਨੁਮਾਨ—ਉਹ ਵਾਨਰ—ਕਿਵੇਂ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਜਦ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇਖੀ, ਤਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਮਿਹਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ।