ਹਰਿ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਅਚ্যੁਤ ਨੂੰ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੰਡਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਹਰਿ ਨਾਲ ਇਹੀ ਕੀਤਾ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ। ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਿੱਖੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆਂ। ਕੁਝ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਧੱਕਦੇ, ਕੁਝ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਤੇ ਰੋ ਪੈਂਦੇ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਮਾਰੀਆਂ। ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਇੱਕ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਲਲਿਤਾ ਗੀਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਗਾਇਕ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੁਰ ਲਿਆਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਲੱਖਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਰਦਲ ਵਜਾਇਆ। ਤਾਨਕਾ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਤੇ ਗਾਇਕ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਨ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਜੋ ਨਿੱਘੜੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਹਰ ਇਕ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਓ ਵਾਨਰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋਕੇ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ। ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੀਤ ਗਾਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਵੇਖੋ।" ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਤਾ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ—ਸ਼ੰਭੂ—ਉਸ ਮਧੁਰ ਗੀਤ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਗੌਤਮ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਖਿੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਗੀਤ ਦੌਰਾਨ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਹਨੁਮਾਨ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਹਥੇਲੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੂਜਾ ਮੂੰਹ ਕੋਲ ਲਿਆ। ਉਹਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ, ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ, ਹਥੇਲੀ ਤੇ, ਗਲੇ, ਛਾਤੀ, ਦੋਛਾਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਸੀ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਥੋੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਗਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿਚ ਹਨੁਮਾਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। "ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਤੱਤ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਹਨੁਮਾਨ ਹੀ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਏ। ਹਰਿ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਭਾਗ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਹਰਿ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। "ਇਹ ਦੁਪਹਿਰ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਭ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ।" ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਲਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾਏ। ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਚੋਲਾ ਲਾਇਆ, ਬਾਂਹ-ਬੰਧ, ਕੜੇ ਤੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਪਾਈਆਂ।