ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੋਵਿੰਦ thin-bellied ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ, “ਤੂੰ ਪਰਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਦੇਵੇਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। “ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਅਸੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੋ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨਰਮ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੇਟ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਗਏ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਥੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਕਰਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਕੌਲ ਦੇ ਪੌਡਰ ਦੀਆਂ ਮੁਠੀਆਂ ਵੜ੍ਹਦੇ। ਇਸ ਪੌਡਰ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ। ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹੇਠਾਂ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੜ੍ਹਿਆ, ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਕੀਤਾ। ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ। ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਧੱਕਦੇ, ਹੋਰ ਚੀਕਦੇ ਤੇ ਰੋਦੇ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨਾਚਦੇ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ। ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਂਦੇ, ਸੁੰਦਰ ਸੁਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਲਲਿਤਾ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਹੌਲੇ ਤੇ ਨਰਮ ਸੁਰ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਨੇ ਸਥਿਰ ਸੁਰ ਅਪਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ ਸੀ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਰਦਲਾ ਡਰਮ ਵੀ ਵੱਜਾਇਆ। ਤਾਨਕਾ, ਗੌਤਮ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਗਾਇਕ ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਨ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਏ; ਜੋ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਫਿਰ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। “ਹੇ ਬੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।” ਫਿਰ, ਬੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੀਤ ਗਾਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਵੇਖੋ।” ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਤਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਸ਼ਿਵ— ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਗੀਤ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸਨਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਗੌਤਮ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਖਿੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਗੀਤ ਦੌਰਾਨ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਅਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਹਨੂਮਾਨ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠੇ। ਕਮਲ ਆਸਨ ਵਿੱਚ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਹੱਥ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੂਜਾ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ। ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ, ਮੂੰਹ, ਹਥੇਲੀ, ਗਲ, ਛਾਤੀ, ਦੋਣੀ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ— ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ ਥੱਲੇ ਝੁਕਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਚਿਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਪਾਈ। ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।