ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਕੋਈ ਐਸੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸੂੰਘੀ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਪੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ। ਉਸਨੂੰ 'ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਰੂਪ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ, ਵਿਲੱਖਣ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਏ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਓ ਕਿ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੀ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਦੇਹ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਸਿੱਧਾ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸ਼ਿਵਾ, ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਡਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਆਸਰਾ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਡੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਪ੍ਰਭੂ, ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਮੰਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਢੁੱਕਵਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਪਤਲਾ ਪੇਟ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਗੋਵਿੰਦਿਆ; ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ? ਤੂੰ ਪਰਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾ; ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਨੰਦੀ, ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। "ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਅਸੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨਰਮ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੇਟ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗਹਿਰੀ ਝੀਲ ਵੱਲ ਗਏ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਛਿੜਕੇ। ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਤੋਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹਰੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ, ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਹਰੀ ਨਾਲ ਇਹੀ ਕੀਤਾ। ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ। ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਧੱਕਦੇ, ਕੁਝ ਚੀਕਦੇ ਤੇ ਕੁਝ ਰੋ ਪਏ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਨੱਚਿਆ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਚੀਕਿਆ। ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਵਿਚ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਦਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਹੌਲੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਲਲਿਤਾ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਨੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੁਰ ਅਪਣਾਇਆ, ਸਾਰੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਰਦਲ ਵਜਾਇਆ। ਤਾਣਕਾ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਗਾਇਕ ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਨ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨੂੰ ਫੇਰ ਜੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਹਰ ਇਕ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। "ਹੇ ਵਾਨਰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।" ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਨੇ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂ, ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾਉਂਗਾ—ਇਹ ਵੇਖੋ।" ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਤਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਤਦ ਸ਼ਿਵ...