ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਦੇਖਾਂਗਾ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਛਤਰੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਮਤਿ ਲੈ ਕੇ, ਹਰੀ ਸੱਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੰਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਨਿਹਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ-ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡਾ ਲਿੰਗ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਰਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਚੇਲਾ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਜਾਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਫਸਦਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਨਾ ਸੂੰਘਣ ਵਾਲੀ, ਨਾ ਪੀਣ ਵਾਲੀ, ਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ 'ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਆਪ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਪਾਗਲ, ਵਿਲੱਖਣ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਓ ਕਿ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੀ ਅਮਰਤਾ ਮਿਲੇ।" ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਖੁਲ੍ਹਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਡੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਰਤ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਕਈ ਵਾਰ ਅਣਉਚਿਤ ਮੰਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। "ਤੂੰ ਪਤਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਖਾਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ?" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਦੇਵੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਨੰਦੀ ਦਵਾਰਪਾਲ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ; ਅਸੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।" ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਸਰਵੋਚ ਦੇਵਤਾ ਨਰਮ ਸਿੰਜੇ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਕ ਡੂੰਘੇ ਤਲਾਬ ਵੱਲ ਗਏ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸਸਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਕਰਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਦੀਆਂ ਮੁਠੀਆਂ ਵਰਸਾਈਆਂ। ਇਸ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਤੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ। ਫਿਰ, ਦੋਨਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ। ਹਰੀ ਨੇ ਵੀ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਗਾ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਹਰੀ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਜਟਾ ਖੁਲ ਗਏ। ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੂੰਥ ਲਏ। ਕੁਝ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਧੱਕਦੇ, ਹੋਰ ਚੀਕਦੇ ਤੇ ਰੋ ਪੈਂਦੇ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਤੇ ਗੂੰਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਲਲਿਤਾ ਗੀਤ ਨਰਮੀ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਥਿਰ ਸੁਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲਕੜਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਖਸਸਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੇਡਾਂ, ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਸੁਹਾਵਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ।