ਉਹ ਮਹਿਲਾ, ਗਹਿਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਬੋਲੀ, “ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ। ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ; ਨਮਸਕਾਰ ਉਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਨੁ, ਚਕ੍ਰ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਅਪਰੰਪਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਯਜਨ ਅਤੇ ਵਾਰਾਹਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ; ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ। ਉਹ ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਯਜਨ ਰੂਪ, ਹੇ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹਸਦੇ ਹੋਏ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ, “ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਕਵਿਤਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮ-ਵਿਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਮਨ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਹਰੀ ਆਪ ਹੀ ਬਲੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਹੁਤੀ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਹਰੀ ਸਦਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਅਤੇ ਸਭਾ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕੋਈ ਵੀ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੋ—ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਸੁਣ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ। ਦੂਜੇ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਔਰਤ ਦੀ ਸਲਾਹ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਆਹੁਤੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰਦਾਨ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਉਹ ਆਪ ਆਹੁਤੀ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਛੂਹਣ ‘ਤੇ ਵੀ ਜਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਵਾਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਉਹ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਵਾਮਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੋਲੇ, “ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਤਰ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਬਿਨਾ ਜਤਨ ਦੇ ਹੋ ਗਿਆ।