ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਅਗਨਿ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਦੀਵੇ ਵਿਚ ਸਾੜਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕੀਤੀ। ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਵਾਇੁ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਗਨਿ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਕਿਰਣਾਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਰੂਪ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸੋਚਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਜਪ-ਕ੍ਰਿਆ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਸਦਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਿਰ-ਸਥਾਈ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੀਵੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਲਈ, ਉਦੁੰਬਰਾ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅਸਨ, ਕੱਪੜੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਚਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਅਸਨ ਤੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਦੋ ਸੱਪ—ਇਕ ਸੱਜੇ, ਇਕ ਖੱਬੇ—ਦੇਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਚਿੱਟਾ ਸਰੂਪ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਲਿੰਗ-ਰੂਪ ਵਿਚ ਪੀਠ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਲਈ ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ, ਸ਼ੁਭ ਤਿਲ, ਅਟੁੱਟ ਅੰਨ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਤਿਲ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਭ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਨੱਚਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਏਕ ਗੌਤਮ ਦਾ ਚੇਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਕਰਾਤਮਨ ਸੀ, ਉਥੇ ਆਇਆ। ਕਦੇ ਉਹ ਉਤਮ ਦੁਜ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ ਚੰਡਾਲ ਵਰਗਾ। ਉਹ ਗਰਜਦਾ, ਉਡਦਾ, ਨੱਚਦਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਉੱਚਤ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਕਦੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਦਾ, ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਲੈਂਦਾ। ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਖੁਦ ਖਾ ਲੈਂਦਾ। ਗੁਰੂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਾਂਡੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀਕ ਭੇਦ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ। ਕਦੇ ਕਦੇ, ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕੇਵਲ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਲੋਦਾ, ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਗੋ-ਮੈਲ ਮਿਲਦਾ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਚੰਡਾਲ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ-ਧਾਰਣਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੋ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਸੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ?" "ਨਿਸਚਿਤ, ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਵੀ ਯਕੀਨੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਧਿਆਪਕ ਚੇਲੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ।" "ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਵੀ ਅਟੱਲ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਇਸ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਜਦੋਂ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੌਤਮ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲੀ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਾਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਗੌਤਮ ਵੱਲੋਂ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। "ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ, ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਕ ਭਿਆਨਕ! ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੇ ਕਈ ਭਗਤ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।" ਇਸ ਨਿਸਚੈ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਨੂੰ ਇਹ ਵਚਨ ਕਹੇ।