ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਛੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਮੈਨੂੰ ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਦੇਸ਼ ਲੈ ਚਲੋ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੋਚਿਤ ਕਰੋ।” ਸਭ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਯਜਨ-ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਥੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ ਗੌਤਮ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਰੇਖਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਚਿੱਟੀ ਭਸਮ ਲਾਈ। ਦਿਲ ਦੇ ਕੰਵਲ-ਮਧ ਵਿਚ ਇਕ ਖੋਹ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪੰਜ ਤੱਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਦੀ ਉਜਜਵਲ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜੋ ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹਨ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਸਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਜਾਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਉਪਾਸਨਾ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜੋਤ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਡੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਆਸਨ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਰੱਖੋ। ਉਸ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਰੱਖੋ। ਮੱਧ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਚਿੱਟੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੀਠ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਪੂਜੋ। ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ, ਸ਼ੁਭ ਤਿਲ, ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਤਿਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੁਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਸਭ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਅਤੇ ਨੱਚਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਮੀਕੋ, ਗੌਤਮ ਦਾ ਇਕ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਆਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਕਰਾਤਮਨ ਸੀ। ਕਦੇ ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ, ਕਦੇ ਚੰਡਾਲ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਗੂੰਜਦਾ, ਉੱਛਲਦਾ, ਨੱਚਦਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਸ਼ਿਵ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਖਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਝੂਠੀ ਵੀ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ। ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਖਾਂਦਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ। ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਖਾਂਦੇ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ, ਉਹ ਕੋਈ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਨਾ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦਾ। ਉਹ ਕੰਡਿਆਂ ਆਦਿ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਖਾਂਦਾ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਰਫ ਇਕ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਗਾਂਠ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਗੋਬਰ ਮਿਲਦਾ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚੰਡਾਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ। ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਵਿਖਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਸਨ, “ਉਸਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ?