ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਮੈਂ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾਏ, ਜੰਗਲੀ ਫਲ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਭਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਆਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਚਵਟੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਵਣ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਮੈਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਰਾਵਣ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ—ਸਭ ਆਯੋਧਿਆ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਛੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ। "ਮੈਨੂੰ ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਦੇਸ਼ ਲੈ ਚਲੋ ਅਤੇ ਦੁਵਾਰਜਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ," ਅਜਿਹਾ ਆਗ੍ਰਹ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਤਕਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਯਜਨ-ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਤਕਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਭਸਮ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਲਗਾਈਆਂ। ਦਿਲ-ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਢੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤੱਤ ਹਨ। ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਹੇਸ਼ਾਨਾ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਵਾ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਆਨੰਦ-ਸਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਜਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਖੰਡ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਸਨ ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਵੇ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਆਸਨ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਆਸਨ 'ਤੇ ਅਤੇ ਉਪਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸੱਜੇ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਦੋ ਸੱਪ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਚਿੱਟੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੀ ਲਿੰਗ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੀਠ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ, ਮੰਗਲਕ ਸਸਮ, ਅਟੁੱਟ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਤਿਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਗੀਤ-ਗਾਵਣ ਅਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗੌਤਮ ਦਾ ਇੱਕ ਚੇਲਾ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਕਰਾਤਮਨ ਸੀ। ਕਦੇ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਦੁਵਾਰਜਨ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਕਦੇ ਚੰਡਾਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਗੱਜਦਾ, ਉੱਚਲਦਾ, ਨੱਚਦਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉੱਚਤ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਖਾਂਦਾ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਵੀ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪ ਖਾਂਦਾ। ਗੁਰੂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ।