ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਹੇ ਮुनਿ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਚਾਰ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸਿੱਧਾਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਸੁਬਾਹੂ ਅਤੇ ਮਾਰੀਚਾ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਭਰਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਭਰਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾਏ, ਜੰਗਲੀ ਫਲ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਭਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਆਏ। ਉਹ ਪੰਚਵਟੀ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਆਸ਼੍ਰਮ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਪਰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਤੇਰਵੇਂ ਸਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਵਣ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਰਾਜ ਵਿਚ ਬੈਠਾਇਆ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ—ਸਭ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਅਯੋਧਿਆ ਆਏ। ਉਥੇ, ਸ਼ੰਭੂ, ਛੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਮੈਨੂੰ ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਦੇਸ਼ ਲੈ ਜਾਓ ਅਤੇ ਦੁਇਜਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਓ।" ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਯਜਨਾ-ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਠਹਿਰੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰੇਖਾ ਸਫੈਦ ਭਸਮ ਦੀ ਲਾਈ। ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਖੋਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪੰਜ ਤੱਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਮਹੇਸ਼ਾਨਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਹਵਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਅੱਗ ਦਾ ਤੱਤ ਵੀ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਆਨੰਦ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਤੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਉਪਾਸਨਾ ਜਾਂ ਪਾਠ-ਕਰਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋਤ ਵਿਚ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੀ ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਸਨ ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਆਸਨ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਆਸਨ 'ਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੱਜੇ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਦੋ ਸੱਪ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।