ਹਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੀਰ ਰੀਛਾਂ ਅਤੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹਾ ਹੈ। ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰਕ ਤੇ ਭੈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਲਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਦੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ 'ਕਿਲਕਿਲਾ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ੋਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਮਾਰੁਤੀ ਦੇ ਇਸ ਮੰਗਲਮਈ ਕਵਚ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਕਵਚ ਨੂੰ ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਲਿਖ ਕੇ ਧਾਰਨ ਕਰੇ, ਉਹ—ਫਿਰ ਲੰਬਾ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਸਾਧਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਵਚ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਮਾ ਨੇ ਆਪ, ਆਨੰਦਮਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ ਸੀ—ਮੇਰੀ ਸ੍ਰੀ ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਇਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜ਼, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦਮਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਹ ਗੱਲ ਤੇਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਉਥੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਧਰਮਾਤਮਾ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸਿੱਧਾਸ਼੍ਰਮ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਸੁਬਾਹੂ ਅਤੇ ਮਾਰੀਚਾ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਧੂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਉੱਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਮੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਲੋਕ-ਕਲਿਆਣ ਵਲ ਸੀ, ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਪਤਨੀ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ: "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਭਰਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਇਆ, ਜੰਗਲੀ ਫਲ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਭਰਤ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਆਏ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪੰਚਵਟੀ 'ਚ ਆ ਕੇ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ, ਤੇਰਵੇਂ ਸਾਲ, ਰਾਖਸ ਰਾਵਣ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਵਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਮੈਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਬਿਠਾਇਆ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਵਣ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ...