ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਹੇਠਾਂ ਅਤੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਅੰਜਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੀ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਦੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹਨੁਮਾਨ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਗੂਠੀ ਲਈ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ। ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਭੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਅਤੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਜੋ ਪਰਬਤ ਚੁੱਕਕੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸਯੰਮੀ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਬੈਠਾ ਹਾਂ, ਪੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਨਰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਸੁਚੇਤ ਹਾਂ ਜਾਂ ਅਸਾਵਧਾਨ, ਸੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਾਂ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਰਹੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੀਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਲੇਟਦਾ ਹਾਂ, ਤਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਮੈਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਡੈਮਨੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਏ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਪਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਕਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ—ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕ ਸ਼ੁਭ ਕਥਾਵਾਂ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸੂਖਮ ਵੀ ਹਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵੀ। ਉਸ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਆਤਮਿਕ ਲੀਨਤਾ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਹਵਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਰਾਮ-ਭਗਤ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਦੇਹ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀਤਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਸ ਨੇ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਮਹਲ ਤੋੜੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਸ ਨੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਵਾਈ, ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ 'ਤੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਘਾਅ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਵੀਰ ਭਾਲੂਆਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਕਿਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਉੱਗਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਲਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਰਾਮ! ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਰਬਤ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਾ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਦਾ ਚੰਦ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ 'ਕਿਲਕਿਲਾ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਬਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਤੇ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਪਲ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਹਨੁਮਾਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।