ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਹੋ, ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਜੀਵ, ਜੋ ਮਰਤਿਆ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਅਤੇ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਸੋ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇ ਕੇ ਇਹ ਵਚਨ ਕਹੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੌਭਾਗਯਵਤੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਸ਼ੁਭ, ਸੁਣੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗੀ।" ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਈਰਖਾ ਤੇ ਛਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਲ੍ਹਾ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ। ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਲੋਕੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਘੜਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਾਮਨ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਰਿ ਆਪ ਸੀ, ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਮਾਤਾ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ; ਨਮਸਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼, ਚਕਰ, ਖੜਗ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਨਮਸਕਾਰ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼। ਨਮਸਕਾਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੋਤਿ ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸੀਮ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ਹੋ।" "ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋ; ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਅਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ। ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਯਜਨ ਤੇ ਵਰਾਹ ਵਾਂਗ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ। ਨਮਸਕਾਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸਕ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ।" "ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸਵਰੂਪ, ਹੇ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਵਾਮਨ ਜੀ ਮਸਕਰਾ ਕੇ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਸੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਵਾਮਨ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਾਵਿ ਰਾਹੀਂ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੀ ਹੋਮ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਯਜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਮਨ ਚਲ ਪਿਆ। ਹਰੀ ਆਪ, ਬਲੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯਜਨ ਦੀ ਹੋਮ ਲੈਣ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਹਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਸਭਾ ਸਮੇਤ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।