ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮਹਾਨ ਕਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸਰਨ ਲਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਇਹ ਆਰਜ਼ੂ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠਿਆ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚੂਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਦੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕਰਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਨਾਭੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੀਆਂ ਪਾਸਲੀਆਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਮੇਰੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਮੇਰੇ ਘੁਟਣਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਜੁੜਾਈਆਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਦਸ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ, ਚਾਹੇ ਕਹੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਨਾ ਕਹੀ ਹੋਈ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂ ਬਾਹਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਦ ਇਹ ਇਲਾਹੀ ਕਵਚ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪਹਿਨ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਜਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਹੈਹਯ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਅਭੇਦ ਕਵਚ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹੇ। ਇਸ ਕਵਚ ਦੀ ਰਖਿਆ ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ ਉੱਤੇ, ਵੱਡੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚੋਰਾਂ ਭਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਵਿਚ, ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ ਭਵੰਡਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ, ਜਦੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਹੋਵੇ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ, ਦੁੱਖਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀਆਂ ਦੀ ਚਾਲਾਂ, ਤਕਲੀਫ਼, ਬਿਮਾਰੀ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਅੱਗ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਆਫ਼ਤਾਂ ਵਿੱਚ — ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਇਹ ਕਵਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਾਡਾ ਧਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਾਬਲੀ ਕਰਤਵੀਰਯ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਉਹ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਹੈ, ਪਾਪ ਦੇ ਨਾਸਕ? ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੇਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਜੋ ਚੋਰ ਹਨ, ਧਨ ਦੇ ਲੁੱਟੇਰੇ, ਵੈਰੀ, ਹਿੰਸਕ, ਮੰਦੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜੇ, ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮੰਤਰੀ, ਜਾਇਦਾਦ ਹੜਪਣ ਵਾਲੇ, ਚਲਾਕ ਠੱਗ, ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਝੂਠੇ, ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਕਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨਵ, ਮਹਾਨ ਆਦਿਤਯ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਅਪਸਮਾਰ ਦੇ ਭੂਤ, ਛੀਨਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਸਿਧ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਵੱਡੇ ਬਾਘ, ਘਣ, ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਭਾਲੂ, ਸੂਰ, ਕੁੱਤੇ, ਬਾਂਦਰ, ਉਲੂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਹਵਾ, ਪਿੱਤ, ਭਿਆਨਕ ਕਫ਼, ਜਾਂ ਤਿੰਨੋਂ ਦੁਸ਼ਟ ਹਮੋਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰੋਗ, ਸਕੰਦੇ ਦੇ, ਵਿਨਾਇਕ ਦੇ, ਭਿਆਨਕ, ਪ੍ਰਮਥ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕ ਭੂਤ, ਇਕ ਦਿਨ, ਦੋ ਦਿਨ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਬੁਖਾਰ, ਸਾਲ ਭਰ ਦੇ, ਔਖੇ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਬੁਖਾਰ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਜੁੰਭਿਕਾ, ਭੂਤ, ਡ੍ਰੋਣ, ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਠੱਗਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੋਗ, ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਮਹਾਨ ਕਰਤਵੀਰਯ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਕਵਚ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਰਤਵੀਰਯ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ, ਰੋਗ, ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੇ।