ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਜੋਗ ਅਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਦੇ ਗੁਪਤ ਵਿਧਾਨਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਦੀਵਾ ਬੁਝ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਯਜਨਾ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਤੱਕ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਦੀਵੇ ਲਈ, ਨੌ ਅੱਖਰੀ ਮਹਾ-ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੀਵੇ ਅੱਗੇ ਇਹ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰਮ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਵੀ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਕਰਵਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਦੀਵਾ ਬਣਾਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਦੀਵੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਗਾਊ ਦੇ ਘਿਉ ਦਾ ਹੈ, ਮੱਧਮ ਭੈਂਸ ਦੇ ਘਿਉ ਦਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਰੋਗਾਂ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੂੰਹ ਦੇ ਰੋਗ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਪ ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਣੂ, ਗਣੇਸ਼ ਅਤੇ ਤਪਰਨ ਦੇਵਤਾ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਆਗਿਆ ਮੰਗੀ, "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਤੰਤ੍ਰ ਦੀ ਲੁਕਵੀਂ ਰੀਤਿ ਸਮਝਾਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਵਚ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ ਸੀ।" ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਮਹਾਰਾਜ਼ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨ ਝੰਡਿਆਂ, ਪਤਾਕਾਂ, ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਛਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਡੋਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੁਕੁਟ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਮੁਕੁਟੀਆਂ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਚੂੜੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਵਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤੁ ਖਿੱਚਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦੇਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਦਾਤਾ, ਵਿਜੈ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ। ਉਹ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਖਿਆਕਾਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਚਕਰਵਰਤੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਵਚ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਗਣੀ, ਈਸ਼, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੇਂਦਰਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿਣ। ਉਹ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਰਾਜ, ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਤੀਰ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧਨੁਧਾਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਵਾਲਾ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਚੈਤ੍ਰਭਾਨਵੀ ਨਾਮਕ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮੀ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਸ਼ੈਵ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਜੋ ਸਭ ਦੁਸ਼ਟ ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਪਰਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਣ, ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋਣ, ਤੇ ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਖਿਆ ਮਿਲੇ।