ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇ ਸਨਮੁੱਖ, ਛੇ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਹਲੀ, ਸੇਂਦੁ ਅਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦਾ ਬੀਜ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ‘ਤਾਰਾ’ ਅੱਖਰ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਬਿੰਦੂ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁੱਭ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕਾਂ ਜਾਂ ਉਲੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦਕਿ ਗਾਂ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਸੁਖਦਾਇਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰਤਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਦੀਵੇ ਦੀ ਬੱਤੀ ਬਹੁਤ ਮੋਟੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੰਮ ਦੇਰੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਜੇਕਰ ਦੀਵਾ ਬੁਝ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਦੀਵਾ ਜਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਦੀਵੇ ਲਈ ਨੌ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੀਵੇ ਅੱਗੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਾਰਜ ਕਿਸੇ ਮੰਗਲ ਦਿਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਦੀਵਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਘੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਾਂ ਦਾ ਘੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਮੱਝ ਦਾ ਘੀ ਮੱਧਮ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮੂੰਹ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਪ ਤੇਲ ਨਾਲ ਵੀ ਦੀਵਾ ਜਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਗਣੇਸ਼ ਅਤੇ ਤਪਰਨ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਤੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਧਾਨ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਵਾਰਾ (ਕਵਚ) ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ।” ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸਜਾਵਟ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੱਡਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤ੍ਰ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਉੱਚ-ਕੁਲ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਹਾਰ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਬਾਜੂਬੰਦ, ਕੜੇ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਔਕਾਤ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਡ ਦੀ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਕੰਬਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਰਿਧੀਆਂ ਦਾ ਦਾਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਦੇਵੀ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਉਤਮ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਸਭ ਮੰਗਲ ਸੂਚਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ। ਉਹ ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਮਰਾਟ, ਅਤੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗ ਬਲ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਤਿ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਈਸ਼, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਿਲ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।