ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਲੰਪ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਮੂੰਗ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਪਤਿਲੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਸੰਧੀ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗੇਂਹੂ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਪਤਿਲੀ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਯਜਨ ਲਈ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲਾਂ ਦੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਪਤਿਲੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਚੀਨੀ ਲਈ, ਪਤਿਲੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲਾਂ ਦਾ ਘੀ ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਤਿਲੀ, ਜੋ ਕਿ ਸੌ ਪਲਾਂ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਕਸ਼ਾ ਫਲ ਦਾ ਰਸ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਤਿਲੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕਪਾਹ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਪਤਿਲੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ। ਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਗਿਆਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਪਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਦੱਸਵਾਂ ਭਾਗ, ਇਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਭਾਰ ਵਜੋਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਭਾਗ ਦਾ ਅੱਧਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਅੱਧਾ ਅੱਧਾ, ਬੱਤੀ ਦੀ ਨੋਕ ਬਰੀਕ ਤੇ ਆਧਾਰ ਮੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਤਿਲੀ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਚਾਰ ਗੁਲਾ ਦੇ ਗੇਂਦੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੀਵਾ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਚਾਵਲ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ 'ਤੇ ਧੂਟਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਅਕਸ਼ਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਣਵ (ਓਮ), ਫੰਨਾ, ਮਾਇਆ, ਸ਼ਿਖਾ ਅਤੇ ਕਰਤਾ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਬਾਹਵੇ' ਅੱਖਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਆਤਰੇਯ', 'ਅਨਸੂਯਾ' ਅਤੇ 'ਗਰਭਰਤਨਾ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਸ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੀਵਾ ਲੈ ਕੇ, 'ਅਮੁਕੰ' ਉਚਾਰਨਾ, ਫਿਰ 'ਰੱਖੋ, ਰੱਖੋ' ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਦੋ ਮਾਇਆ ਦਾ ਨਿਵਾਰਨ, 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਅਤੇ 'ਆਤਮਭੂਹ' ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੀਵੇ ਦੀ ਆਗਲ, 'ਅਮੁਕੰ' ਉਚਾਰਨਾ ਅਤੇ 'ਅਮੁਕ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਵਰਦਾਨ' ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੇਦ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਚਾਮੁੰਡਾ, 'ਸਵਾਹਾ' ਅਤੇ 'ਪੂਸਾ', 'ਬਿੰਦੂ' ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੱਤਾਤਰੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਗਰਲੈਂਡ-ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਛੇ ਅੰਗ ਛੇ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੋਵਿੰਦਾ, ਹਲੀ, ਸੇਂਦੂ ਅਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦਾ ਬੀਜ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ, ਜੋ ਬਿੰਦੂ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਵਾਮਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ। ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਂ ਜਾਂ ਉਲੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਪਰ ਗਾਂ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਧੁਨੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ, ਦੀਵਾ ਬਣਾਉਣ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪਤਿਲੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਬੱਤੀ ਬਹੁਤ ਮੋਟੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਾਰਜ ਦੇਰ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਕੁਝ ਅਸ਼ੁਧ ਵਸਤੂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰੋਗ ਆਉਣ ਦਾ ਡਰ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਦੀਵਾ ਬੁਝ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਪਤਿਲੀ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਦੀਵਾ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਨ ਹੋਣ ਤੱਕ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੌਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਮਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਦੀਵੇ ਲਈ, ਨੌ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਵੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ, ਵਧੀਆ ਦਵਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚੁਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦੀਵਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਵਿਧੀ ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਘੀ ਵਿੱਚੋਂ, ਗਾਂ ਦਾ ਘੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਮੱਝ ਦਾ ਘੀ ਮੱਧਮ ਦਰਜੇ ਦਾ ਹੈ।