ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦ ਮਾਤਾ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਮਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਅਣਜਾਣ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪਰਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ?" ਮਾਤਾ ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ-ਹੀਣ ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿਓ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਨੰਦਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਚਨ ਕਹੇ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਸਦਾ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਹੋਂਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਉਹ ਰਕਾਬੀ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਚਤਮ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦੇ; ਇਹ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਧਰਮ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਹਨ।" ਮਾਤਾ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਾਲਣਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ? ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਉੱਚਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ, ਕਿਵੇਂ ਪਾਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਹੇ ਦੇਵ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਯੋਗ ਹੈ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਮਾਲਕ?" ਮਾਤਾ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਕਰੋ।" ਫਿਰ, ਮਾਤਾ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਨੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ, "ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਲੀ, ਸੁਣੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਲੁਕਿਆ ਰਾਜ ਦੱਸਣੀ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਈਰਖਾ ਅਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਲਗਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਤਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲਗਾਤਾਰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵੱਲ ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਈ ਮਾਲਾ ਦਿੰਦੀ ਅਤੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੰਦੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਗਈ। ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਕਲਸ਼ ਲੈ ਕੇ, 'ਵਾਮਨ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸਵੈਮ ਹਰਿ ਹੀ ਸੀ। ਮਾਤਾ ਨੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। "ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ। ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ; ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਧਨੁਸ਼, ਚਕ੍ਰ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ; ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਉੱਚਤਮ ਪੁਰਸ਼। ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਜਿਸਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗ ਅਸੀਮ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋ; ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸਤਕਾਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ। ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਖ ਦੇ ਦਾਤਾ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ। ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਯਜਨ ਅਤੇ ਵਰਾਹ ਨਾਮ ਵਾਲੇ; ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਜੋ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ। ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ; ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ। ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਉਹ ਜੋ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਮਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।