ਮਾਘ ਅਤੇ ਫਾਗਣ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਸਤ, ਉੱਤਰਾ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਰੌਦ੍ਰ, ਪੁਸ਼ਯ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਲਾਵਾ, ਵਿਅਤੀਪਾਤ, ਧ੍ਰਿਤੀ, ਵ੍ਰਿਧਿ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਕਰਣ ਵਿਟੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਅਰਧੋਦਯਾ ਆਦਿ ਦੇ ਉਗਣ ਸਮੇਂ ਵੀ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਣਾ ਉਚਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਇਹ ਕਰਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਸਵੇਰੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੋਬਰ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਛੇ-ਕੋਣੀ ਆਕਾਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਨੌ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ਼ ਦਾ ਘੇਰਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਇੱਕ ਤਿਕੋਣ ਵੀ ਬਣਾਈਦੀ ਜਾਵੇ। ਦੀਵੇ ਲਈ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਵੀ ਚਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਮੂੰਗ ਦੇ ਆਟੇ ਦਾ, ਅਤੇ ਸੰਧੀ ਸਮੇਂ ਗੇਂਹੂ ਦੇ ਆਟੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ। ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲ ਘੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਚੀਨੀ ਲਈ ਪਾਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲ ਘੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੌ ਪਲ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਅਕਸ਼ਾ ਫਲ ਦਾ ਰਸ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਤਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਕਪਾਹ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਪਲ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚੋਂ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਕੰਮ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਭਾਰਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਅੱਧਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੋਕ ਪਤਲੀ ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਮੋਟਾ ਹੋਵੇ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਾਤਰ ਦੇ ਚਾਰ ਗੁਲਾ ਦੇ ਗੋਲੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਬਣੀ ਅੱਠ-ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਆਕृति ਉੱਤੇ ਢੁਠਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਅਕਸ਼ਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਣਵ ਅੱਖਰ, ਪਾਸਾ, ਮਾਇਆ, ਸ਼ਿਖਾ ਅਤੇ ਕਰਤਾ ਅੱਖਰ ਉਚਾਰਣੇ ਹਨ। 'ਬਾਹਵੇ' ਅੱਖਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਪੰਖੜੀ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਆਤ੍ਰੇਯ', 'ਅਨਸੂਯਾ' ਅਤੇ 'ਗਰਭਰਤਨ' ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੀ ਉਸ ਪਰਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਦੀਵਾ ਲੈ ਕੇ, 'ਅਮੁਕੰ' ਉਚਾਰੋ, ਫਿਰ 'ਰੱਖੋ, ਰੱਖੋ' ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੋ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੋ, ਦੋ ਮਾਇਆਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ, 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਅਤੇ 'ਆਤਮਭੂਹ' ਉਚਾਰੋ। ਦੀਵੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ 'ਅਮੁਕੰ' ਜਪੋ ਅਤੇ 'ਅਮੁਕ' ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਵਰ ਦਿਓ' ਉਚਾਰੋ। ਵੇਦ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ, 'ਸਵਾਹਾ', 'ਪੂਸਾ' ਅਤੇ 'ਬਿੰਦੂ' ਅੱਖਰ ਜਪੋ। ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਲਾ-ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇ ਨਾਲ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਾਧਨਾ, ਛੇ ਲੰਮੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰੋ। ਗੋਵਿੰਦ, ਹਲੀ, ਸੇਂਦੂ ਅਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦਾ ਬੀਜ ਵੀ ਉਚਾਰੋ। 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ, ਜੋ ਬਿੰਦੂ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ, ਵਾਮਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ, ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੀਵਾ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਂ ਜਾਂ ਉੱਲੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁਭ, ਪਰ ਗਾਂ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀਦਾਇਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਦੀਵਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬੱਤੀ ਬਹੁਤ ਮੋਟੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੰਮ ਦੇਰ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।