ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕārtavīryārjuna ਸੀ। ਉਹ ਨ केवल ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵ-ਸੰਰਾਖਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਤੀਜੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਵੀ ਸੀ। ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਅੱਖ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਕਸ਼ਟ-ਗ੍ਰਸਤ ਸੀ। ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦੇ ਹੋਏ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ-ਹਜ਼ਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਮਾਧੀ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕārtavīryārjuna, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਧੀਆ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਤਤੀ-ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ। “ਕārtavīrya” ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ “vidmahe” ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ “Arjuna” ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਾਪ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਅੰਤਿਮ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਚੋਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕārtavīrya ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਦੀਵੇ ਦੀ ਵਿਧੀ। Māgha ਤੇ Phālguna ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। Hasta, Uttara, Aśvini, Raudra, Puṣya, Vaiṣṇava, ਤੇ Vāyu ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਅਤੇ Vyatīpāta, Dhṛti, Vṛddhi, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮਿਆਂ ਤੇ, Viṣṭi ਤੋਂ ਮੁਕਤ Karaṇa, ਗ੍ਰਹਣ, Arddhodayā ਆਦਿ ਦੇ ਉਤਪਾਤ ਤੇ, Kārtika ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ੁਭਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕਾਰਜ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸਵੇਰੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੋ-ਮੂਤਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਛੇ-ਕੋਣੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਨੌ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਘੇਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਹਰ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਬਣਾਉਣਾ। ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਜੇ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ; ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਮੂੰਗ ਦੇ ਆਟੇ ਦਾ, ਤੇ ਸੰਧੀ ਲਈ ਗੇਹੂੰ ਦੇ ਆਟੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਵਰਤਣਾ। ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਦਸ-ਹਜ਼ਾਰ ਪਲ clarified butter (ਘੀ) ਰੱਖਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਚੀਨੀ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ-ਹਜ਼ਾਰ ਪਲ ਘੀ ਰੱਖਣਾ। ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਪਲ ਅਕਸ਼ਾ ਫਲ ਦਾ ਰਸ, ਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥ ਵੀ। ਪਾਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਪਾਹ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਰੱਖਣੀਆਂ। ਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਗੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਪਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਭਾਰ ਲੋੜੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਅੱਧਾ, ਬੱਤੀ ਦੀ ਨੋਕ ਪਤਲੀ ਤੇ ਅਧਾਰ ਮੋਟੀ ਬਣਾਉਣੀ। ਪਾਤਰ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਾਰ ਗੁਲਾ ਦੇ ਗੇਂਦੇ ਰੱਖਣੇ। ਉਥੇ, ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਣਾ। ਜਾਂ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਅੱਠ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਧੂਟਾ ਠੀਕ ਰੱਖਣਾ। ਪਾਣੀ ਤੇ ਅਕਸ਼ਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨੀ। ਪ੍ਰਣਵ, ਫੰਨ, ਮਾਇਆ, ਸ਼ਿਖਾ, ਤੇ ਕਰਤਾ ਅੱਖਰ ਉਚਾਰਨਾ। “ਬਾਹਵੇ” ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ। “Ātreya”, “Anusūyā”, “garbharatna” ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ। ਦੀਵਾ ਲੈ ਕੇ, “amukaṃ” ਉਚਾਰਨਾ, ਫਿਰ “ਰੱਖੋ, ਰੱਖੋ” ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ, ਦੋ ਮਾਇਆ ਦੂਰ ਕਰਨੀ, “ਤਾਰਾ” ਅੱਖਰ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਤੇ “ātmabhūḥ” ਉਚਾਰਨਾ। ਦੀਵੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ “amukaṃ” ਉਚਾਰਨਾ, ਤੇ “amuka” ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ “ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ” ਉਚਾਰਨਾ। ਵੇਦ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਤੇ Cāmuṇḍā; “svāhā”, “pūsa” ਤੇ “ਬਿੰਦੂ” ਅੱਖਰ ਉਚਾਰਨਾ। Dattātreya ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਗਰਲੈਂਡ-ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਕārtavīryārjuna ਦੀ ਪੂਜਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ, ਤੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲਾਈਟਿੰਗ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜਾ, ਯੋਧਾ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਸੰਰਾਖਕ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਦੀ ਹੈ।