ਇਸ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਦਸਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨੌਂ-ਅੱਖਰੀ ਕਵਚ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾਈ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ "ਵੀਰਾਟ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ "ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ" ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਅੱਖਰ "ਸ਼ਿਵ" ਹੈ, ਜਦਕਿ ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੀਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਪਿਛਲੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਤਾਰਾ" ਅੱਖਰ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਕਾਰਤਵੀਰਿਆਰਜੁਨ ਲਈ ਕਵਚ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਦੋਵੇਂ ਦਾ ਜੋੜ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਪੰਜ ਅੰਗ ਹਨ: "ਭੂ", "ਨੇਤ੍ਰ", "ਸਮਨੇਤ੍ਰ" ਅਤੇ "ਅਕ੍ਸ਼ਿ" ਦੇ ਅੱਖਰ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਕਵਚ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਠਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਾਰਤਵੀਰਿਆਰਜੁਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਬਿਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਜਲਾਵਟਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਵਚ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਸਮਰਾਟ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਵੀਰਤਮਾਨ ਯੋਧਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਘਾਇਲ ਹੈ। ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਲੋਂ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਾਰਤਵੀਰਿਆਰਜੁਨ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮੰਤ੍ਰ ਬੱਤੀ-ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ" ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ "ਵਿਦਮਹੇ" ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ "ਅਰਜੁਨ" ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਪ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਤਿਮ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ "ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ" ਛੰਦ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੋਰ ਉਸਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਉਹ ਰੀਤ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀਵੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮਾਘ ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਸ੍ਤਾ, ਉੱਤਰਾ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਰੌਦ੍ਰ, ਪੁਸ਼ਯ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਤੇ ਵਾਇੁ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਵਯਤੀਪਾਤ, ਧ੍ਰਿਤੀ, ਵ੍ਰਿੱਧੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ, ਵਿਟੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰਣ, ਗ੍ਰਹਿਣ ਸਮੇਂ, ਅਰਧੋਦਯ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤੀਥਿ ਨੂੰ ਅਰਧ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਹੀਨੇ ਆਦਿ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਸਵੇਰੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੋਬਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੀਪੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭੂਮੀ 'ਤੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਤੇ ਚੌਲ ਨਾਲ ਛੇ-ਕੋਣੀ ਆਕਾਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਨੌਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਬਾਹਰ ਤਿਰਭੁਜ ਬਣਾਓ। ਪਿੰਡੀਆਂ ਲਈ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਂਬੇ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ ਲਓ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਤਾਂ ਮੂੰਗ ਦੀ ਦਾਲ ਦੇ ਆਟੇ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ ਵੀ ਚਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਧੀ ਲਈ ਗੇਹੂੰ ਦੇ ਆਟੇ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ। ਇੱਕ ਪਾਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲ ਘਿਉ ਆ ਸਕਦੇ ਹੋਣ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੀਨੀ ਵਾਲੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲ ਘਿਉ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਾਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੌ ਪਲ ਆ ਸਕਦੇ ਹੋਣ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਕ੍ਸ਼ ਫਲ ਦਾ ਰਸ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਲਈ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰੋ। ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਪਾਹ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਪਾਉ। ਤਿੱਥੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮੁਤਾਬਕ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਗਿਆਂ ਦੀ ਬੱਤੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਪਲ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚੋਂ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਰ ਬਣਾਉ। ਜਾਂ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਅੱਧਾ ਭਾਰ, ਜਾਂ ਫੇਰ ਅੱਧਾ, ਜਿਸਦੀ ਨੋਕ ਪਤਲੀ ਤੇ ਅਧਾਰ ਮੋਟੀ ਹੋਵੇ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਾਤ੍ਰ ਦੇ ਪਾਸ ਚਾਰ ਗੁਲਾਬ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀ ਰੱਖੋ। ਫਿਰ, ਉਥੇ, ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਦੀਵਾ ਜਗਾਉ।