ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਈ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੇਲ, ਮਹਿਸੂਸ ਭੈਸ ਦੇ ਘੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ, ਚੌਲ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਰਥ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮੂਰਾ ਵਰਤਣ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਜਨ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਸਮਿੱਧ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਰੋਚਨਾ ਅਤੇ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਸਥਿਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਚੌਲ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਅਤੇ ਸੁਵਿਧਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਮੰਤਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਾਗੂ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਦੂਜਾ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੰਧੀ ਨਾਲ ਪੰਜਵਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਛੇਵਾਂ ਮੰਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਨੌਵਾਂ ਮੰਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਹੋਂਦ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਖਰੀ ਦੋ ਮੰਤਰ ਕਵਚ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਮੰਤਰ ਹਨ। ਦਸਵੇਂ ਮੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਰ ਨੌਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕਵਚ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਮੰਤਰ "ਵੀਰਾਟ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ "ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ" ਮੰਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ 'ਸ਼ਿਵ' ਹੈ, ਹੋਰ ਸਭ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵੀਸ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਿਛਲੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਤਾਰਾ" ਅੱਖਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਅਰਜੁਨ ਲਈ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਕਵਚ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਪੰਜ ਅੰਗ ਹਨ: 'ਭੂ', 'ਨੇਤ੍ਰ', 'ਸਮਨੇਤ੍ਰ', ਅਤੇ 'ਅਕ੍ਸ਼ਿ' ਦੇ ਅੱਖਰ। ਅੱਗ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਕਵਚ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਅਠਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਭਗਵਾਨ" ਅਤੇ "ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਅਰਜੁਨ" ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਸਭ ਬਿਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਰਾਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਹਵਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਕਵਚ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਸਮਰਾਟ, ਵੀਰ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਹਨ। ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਪੀੜਤ ਹੈ। ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜਲ ਛਿੜਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਤਮ ਮੰਤਰ ਬੱਤੀ-ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 'ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਵਿਦਮਹੇ' ਸ਼ਬਦ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਜਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਮਾਪਤੀ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੋਰ ਉਸਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਵਿਧੀ ਦੱਸਣੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਹੈ ਦੀਵੇ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ। ਮਾਘ ਅਤੇ ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਸਤ, ਉੱਤਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਰੌਦ੍ਰ, ਪੁਸ਼ਯ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤ, ਧ੍ਰਿਤੀ, ਵ੍ਰਿੱਧੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਕਰਣ ਵਿਟੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਅਰਧੋਦੇ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਰਾਤ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਇਹ ਵਿਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਸਵੇਰੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੋਬਰ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਚੌਲ ਨਾਲ ਛੇ-ਕੋਣੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਨੌ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਘੇਰਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਫਿਰ ਤਿਕੋਣ ਬਣਾਉਣੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਉਹ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਵਾਂਙ, ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਸਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।