ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਾਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਵਸਲੀਅਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਧਨ-ਸੰਬੰਧੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ, ਤਾਰਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਕਵਚ ਦੀ ਧਾਰਾ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਹ ਯੰਤਰ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਨੇ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਘੜਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਸ ਘੜੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਘੜੇ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯੰਤਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਧਤੂਰੇ ਨਾਲ ਸਥਿਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੀਮ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੱਖੇ ਤੇਲ, ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਘਿਉ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਤਿਲ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਰਥ ਅੰਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ ਦੇ ਉਪਯੋਗ ਨਾਲ ਨਾਰੀ ਉੱਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ, ਤੇ ਮੂਰਾ ਨਾਲ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਸਮਿੱਧਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ ਅਤੇ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰੋਚਨਾ ਅਤੇ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਸਥਿਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀ ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਅਤੇ ਆਸਾਨੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰੇਕ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਅਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਦੂਜਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਪੰਜਵਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਛੇਵਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਨੌਵਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਵਾਣੀ ਅਤੇ ਸੱਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਦੋ ਕਵਚ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ। ਦਸਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਅੱਖਰ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਕਵਚ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਵਿਰਾਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਮੰਤ੍ਰ 'ਸ਼ਿਵ' ਅੱਖਰ ਹੈ, ਹੋਰ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵੀਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਿਛਲੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਲਈ, ਕਵਚ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਦੇ ਜੋੜ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਪੰਜ ਅੰਗ 'ਭੂ', 'ਨੇਤ੍ਰ', 'ਸਮਨੇਤ੍ਰ' ਅਤੇ 'ਅਕਸ਼ਿ' ਦੇ ਅੱਖਰ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ, ਕਵਚ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਅਠਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਧੰਨਵਾਦ ਹੈ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ। ਉਹ ਸੱਤ ਦੀਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਾਖਾ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਹਵਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕਵਚ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਦਾ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ, ਵੀਰ ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਹੈ। ਰੇਵਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਪੀੜਤ ਹੈ। ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ, ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਮਨਨ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਬੱਤੀ-ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 'ਕਾਰਤਵੀਰਯ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਵਿਦਮਹੇ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ 'ਅਰਜੁਨ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਾਠ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਤਿਮ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚੋਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਣਾ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।