ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਿੱਖਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਨਾਲ ਆਰਾਧਨਾ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਵਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਕਵਚ ਹਿਰਦੇ, ਪੇਟ, ਨਾਭੀ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਆਦਿਕ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ, ਦੋ ਓਮਕਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਸ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ। ਭੌਂਹਾਂ, ਕੰਨ, ਅੱਖਾਂ, ਨੱਕ, ਮੂੰਹ, ਗਲੇ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕ੍ਰਮ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਸ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਸਮਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਚਾਸ ਕਲਾ-ਕੁਸ਼ਲ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਖੱਬੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਚਾਵਲ ਤੇ ਖੀਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਜਾ ਚੋਰਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਿਵਾਰਣ, ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਤੇ ਵਿਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਵਸ਼ੀਕਰਨ, ਵਾਧੂ, ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਨ ਸੰਬੰਧੀ ਕਰਮਾਂ ਲਈ, ਲੋਕਪਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਅੰਗ ਭੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਇਹ ਯੰਤਰ-ਰਚਨਾ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਚੌਕਠੇ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਨੇ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਥਾਂ, ਇਕ ਘੜਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਇਹ ਘੜਾ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੋਲੇ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਯੰਤਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯੰਤਰ ਧਤੂਰੇ ਨਾਲ ਥਿਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੀਮ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਨਿਯੰਤਰਿਤ। ਤਿੱਖੇ ਤੇਲ, ਮਹਿਸੂਸ ਘੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਤਿਲ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਸਿਧਾਰਥ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਵਸ਼ੀਕਰਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਰਯੰਗੂ ਨਾਲ ਨਾਰੀ-ਵਸ਼ੀਕਰਨ, ਮੂਰਾ ਨਾਲ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਿੱਧਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰੋਚਨਾ ਤੇ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਥਿਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਵਿਧੀ ਉਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਜਿੰਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ ਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਦੂਜਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸ਼ ਹਨ, ਛੇਵੇਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਾਇਆ। ਨੌਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਸਵਰੂਪ, ਤੇ ਆਖਰੀ ਦੋ ਮੰਤ੍ਰ ਕਵਚ ਤੇ ਅਸਤਰ ਹਨ। ਦਸਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਅੱਖਰ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਕਵਚ ਤੇ ਅਸਤਰ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾ 'ਵੀਰਾਟ' ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ 'ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ 'ਸ਼ਿਵ' ਹੈ; ਹੋਰ ਬਾਰਾਂ-ਅੱਖਰੀ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੀਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਿਛਲੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਲਈ, ਕਵਚ ਤੇ ਅਸਤਰ ਦੀ ਜੋੜੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ 'ਭੂ', 'ਨੇਤਰ', 'ਸਮਨੇਤਰ', ਤੇ 'ਅਕ੍ਸ਼ਿ' ਦੇ ਅੱਖਰ ਹਨ। ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਕਵਚ ਤੇ ਅਸਤਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਠਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਰਾਖਾ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਯਗਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਵਚ ਤੇ ਅਸਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।