ਇਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ੰਕਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕārtavīrya Arjuna ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਹ ਕਥਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕārtavīrya Arjuna ਨੇ ਦत्तਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਫ਼ੌਰਨ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਇਆ। ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜ਼ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਚੰਦ, ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਬਿੰਦੂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ 'ਰੇਫਾ' ਜਾਂ 'ਵ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਅਨੰਤ ਆਸਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਵੀਹ ਅੱਖਰਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ, 'ਤਾਰਾ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਖ-ਸਮਾਨ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਹੈ। ਕārtavīrya Arjuna ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬੀਜ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਚੌਥੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਪਹਿਲੀ ਨਾਲ ਇੱਛਾ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਚੋਟੀ, ਅੰਕੁਸ਼, ਕਮਲ ਅਤੇ ਵਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਮ੍ਰ-ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ, ਪੇਟ, ਨਾਭੀ, ਪੇਟ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਪ੍ਰਣਵ ਧੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਸ ਬੀਜ-ਅੱਖਰਾਂ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਭੌਂ, ਕੰਨ, ਅੱਖਾਂ, ਨੱਕ, ਮੂੰਹ, ਗਲਾ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਇੱਛਿਤ ਸਿਧੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕārtavīrya, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੰਜਾਹ ਕਲਾਵਾਂ, ਖੱਬੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ, ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ Arjuna ਨੂੰ ਚਕਰਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਖੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਾਸਨਾ ਚੋਰਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਅਸਮਤ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਵਸ਼ੀਕਰਨ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਠਵੀਂ ਤਰੀਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਨ-ਸੰਬੰਧੀ ਕਰਮਾਂ ਲਈ, ਲੋਕ-ਸਵਾਮੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਕārtavīrya Arjuna ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਮ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤਾਰਾ' ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਰੰਗਾਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਇੱਕ ਘਰ ਹੈ ਜੋ ਕੋਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਘੜਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਘੜਾ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧਾਨ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਤੂਰਾ ਨਾਲ ਸਥਿਰ, ਨੀਮ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਵਸ਼ੀਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਖੇ ਤੇਲ, ਭੈਂਸ ਦੇ ਘੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਤਿਲ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਸਿਧਾਰਥਾ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਵਸ਼ੀਕ੍ਰਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ ਨਾਲ ਨਾਰੀ-ਵਸ਼ੀਕਰਨ, ਮੂਰਾ ਨਾਲ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਸਮੀਦ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਰੋਚਨਾ ਤੇ ਗੋ-ਮਯ ਨਾਲ ਸਥਿਰਤਾ, ਚਾਵਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧਾਨ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਕੰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਤੇ ਸੁਵਿਧਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਣਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕārtavīrya Arjuna ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਬੀਜ-ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਦੂਜਾ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਵਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੰਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਛੇਵਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ। ਨੌਂਵਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਾਣੀ ਤੇ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਆਖਰੀ ਦੋ ਆਮ੍ਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਮੰਤਰ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕārtavīrya Arjuna ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਮੰਤਰਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਧਾਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਉਪਲਬਧੀਆਂ, ਸੁਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।