ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਣ ਲਈ ਬੜਾ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ালী ਹੈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵਗਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਦੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਲਈ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਨ, ਛੰਦ ਗਾਯਤਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਛੇ ਲੰਮੇ ਸਵਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਵ੍ਰਿਕਸ਼ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਵੇ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸ਼ਹਦ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਭੂਤ-ਪਰੇਤ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪਰੇਤ ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪਰীক্ষਿਤ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦਰਸਾਏ ਹੋਏ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜੀਵਾਂ ਦੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ। ਦੱਸ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੇਵਾ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇਜਸਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਵਾਪਸ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਾਮਾਗਨੀ ਅਤੇ ਬਿੰਦੂ ਦਾ ਜੋੜ ਹੈ। ‘ਰੇਫ’ ਜਾਂ ‘ਵ’ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਜੋ ਆਸਨ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਹਿਨ ਹੈ; ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀਹ ਤੋਂ ਘੱਟ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ‘ਤਾਰਾ’ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਖ-ਆਕਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹੈ। ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਦੇਵਤੁਲ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬੀਜ-ਸ਼ਕਤੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ਕਾਮਨਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਸਤਕ, ਅੰਕੁਸ਼, ਕਮਲ ਅਤੇ ਵਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ (ਕਵਚ) ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਵਚ ਹਿਰਦੇ, ਪੇਟ, ਨਾਭੀ, ਪੇਟ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋ ਪ੍ਰਣਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਸ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਭੰਵਾਂ, ਕੰਨ, ਅੱਖਾਂ, ਨੱਕ, ਮੂੰਹ, ਗਲਾ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹ ਕਵਚ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਕੁਸ਼ਲ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਖੱਬੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਖੀਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਜਾ ਚੋਰਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਅਤੇ ਵਿਪੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਵਸ਼ੀਕਰਨ, ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਨ-ਸੰਬੰਧੀ ਕਰਮਾਂ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਯੰਤਰ-ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ‘ਤਾਰਾ’ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਵਚ ਦਾ ਭਾਗ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਦੇ ਰੰਗ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਯੰਤਰ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਕੋਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਘਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਘੜਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਘੜੇ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਕ-ਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯੰਤਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਤੂਰੇ ਨਾਲ ਸਥਿਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੀਮ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸੰਯਮਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਕਟਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।