ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਵਰਗ ਆਕਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਕਿਲਕਾ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿੱਤ ਰੋਜ਼ ਜਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਵੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ। ਕਾਲੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਇਕ ਟੁਕੜੀ ਨਾਲ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਪੱਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੁੱਛ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਜਟਾਮਾਂਸੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਧੂਪ ਤੇ ਤੇਲ-ਘਿਉ ਨਾਲ ਚੁੰਪੜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੀਵਾ ਵਰਤਣ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਹਰਿ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਰਨਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰੋਟੀ ਖਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਭੌਂਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋਏ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਯਜ్ఞ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੈਰੀ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕਈ ਉਪਯੋਗਾਂ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਪਰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਕਦੇ ਵੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਣ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨੁਮਾਨ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, "ਤਾਰਾ, ਹੇ ਹਨੁਮਾਨ! ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ," ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਅੰਤੜੀਆਂ ਹਿਲਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਦਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੋ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸਿਸ਼ਠ ਹਨ, ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁੱਭ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇ ਅੰਗ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੇਲੇ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਆਤਮਿਕ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਤਿਲ ਦੀਆਂ ਹੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਪ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਾਮ-ਵਿਕਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਮੰਤਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਜੋ ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਣ ਲਈ ਸਰਵੋਚਤ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਦੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਨ, ਛੰਦ ਗਾਇਆਤਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਲੰਬੇ ਸਵਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸ਼ਹਦ ਦੀਆਂ ਅਰਪਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਿਛਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਝ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਤਮਾ ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ ਕਿ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸੇਵਿਤ ਹੋਣ ਦਾ ਸਥਾਨ ਮਿਲਿਆ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਜੋ ਖੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਫੌਰਨ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਉਂਦਾ। "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਚੰਨ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਕਾਮਾਗਨੀ ਅਤੇ ਬਿੰਦੂ ਦਾ ਜੋੜ ਹੈ। 'ਰੇਫ' ਜਾਂ 'ਵ' ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਆਸਨ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਕੋਲ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਵੀਹ ਤੋਂ ਘੱਟ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ, 'ਤਾਰਾ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਖ-ਸਮਾਨ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹੈ। ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਦੇਵਤਾਵਤ ਹੈ, ਬੀਜ-ਸ਼ਕਤੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਹਿਲੇ ਵਿੱਚ ਕਾਮਨਾ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਤੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਸ਼੍ਰਧਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਕਰਮਫਲ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸਿੱਧੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਦੱਸੀ ਗਈ।