ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਲੋਕ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਸ ਦਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਮਾਣੀਕਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼ਯ ਜਨਮੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਉਪਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਤੋਂ ਵਾਯੂ ਜਨਮੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਗਨਿ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਹੋ। ਪਹਾੜ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਦਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਰੂਪਾਂ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਜਿਤਨੇ ਵੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ! ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭੀਜੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਈ। "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਹਨ, ਨਿਰਮਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੋ। ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਅਣਜਾਣ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਕਿਉਂ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਨਾਥ? ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਕੰਤਾਨ ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੋ।" ਫਿਰ ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਦੇਵੀ! ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਵੈਰੀ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਇਹ ਸਦਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।" "ਹੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਲਣ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਲਣ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਕਰੋ।" ਫਿਰ, ਮਾਤਾ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ, ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ। "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ! ਸੁਣੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਦੱਸਾਂਗੀ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰ ਅਤੇ ਛਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ! ਜੋ ਇਸਤਰੀਆਂ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲਗਾਤਾਰ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਲ ਲਾਲਸਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਲਾ ਉਤਾਰ ਕੇ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਅੰਤਧਿਆਨ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਈ। ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਘੜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਾਮਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।