ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ’ਤੇ ਪਰਵੇਸ਼ ਜਾਂ ਨਿਕਾਸ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਯਮ ਮਨਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਹਿੱਕਚਾਹਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਛੋਟੀ ਮਾਤਰਾ ਪੰਜ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਨੌਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਵੀਰ ਰੂਪ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਿੰਘ ਗਤਿ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਕੰਧ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਆਸਨ ’ਤੇ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਾਰੰਬਾਰ ਜਲਣ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ, ਦਵਾਦਸ਼ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਠ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਮੌਕੇ ’ਤੇ, ਇਸ ਦੀਵੇ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੌਕੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਿੱਤ ਜਲਣ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਲਈ, ਤਬ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਗੋਬਰ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ’ਤੇ, ਸ਼ੁਭ ਕਮਲ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੀਵਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿੱਤਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇੱਕ ਹੇਕਸਾਗੋਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਮृਦੁ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਾਸੁ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ, ਅੱਠ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਨੀਲ, ਫਿਰ ਜਾਮਵੰਤ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਜਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਰੂਪ, ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੂਤ ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਦੀਵਾ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ, ਚੌਕੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਤਮ ਦੀਵਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਰਤਣੀਆਂ ਹਨ: ਗੋਬਰ, ਮਿੱਟੀ, ਮਸੀ, ਕਸਤੂਰੀ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਨਵਾਂ ਮੱਖਣ ਅਤੇ ਘੀ। ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਮਹਿਲ ਦੀ ਲੇੜ ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਚੋਰਾਂ ਆਦਿ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ; ਉਹ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ। ਇੱਥੇ, ਗੋਪੀਚੰਦਨ, ਹਰਿਤਾਲ ਅਤੇ ਗੌਰੀਕਾ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਗੋਪੀਚੰਦਨ ਨਾਲ ਵਰਗ ਆਕਾਰ ਦਾ ਘਰ ਬਣਾਵੇ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਆਚਾਰਯ ਮੂਲ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਕੋਪ ਵਾਲੀ ਪੁੱਛ ਲਿਖੇ। ਧੂਪ ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਲ ਦੇ ਗੂੰਦ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ, ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਦਹੀਂ ਵਾਲਾ ਉਬਲਿਆ ਚਾਵਲ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਮਹਿਲ ਜਾਂ ਗਾਂ ਵੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੋਰ ਜਾਂ ਸੱਪ ਵਰਗੀਆਂ ਮੰਦਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਡਰ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਮਹਿਲ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰ, ਛੁਰੀ, ਦੰਡ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਡਮਰੂ ਫੜੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵੀ ਰੱਖਣੀ ਹੈ। ਚੰਮਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ੀਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਦੀਵੇ ਅੱਗੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਸਮ ਸ਼ਨੀਚਰਵਾਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤਾਲ ਪੱਤਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੱਤੇ ਦੀ ਨੋਕ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਮুদ্রਾ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਦੀਵਾ ਅਰਪਣ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਰੱਖਿਆ, ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।