ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਤ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਫਿਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਚੌਰਾਹੇ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਛੇ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਦੀਵੇ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਵੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਣ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਅਤੇ ਸਮਪੱਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਚੌਰਾਹੇ ਉੱਤੇ ਬਿਮਾਰੀ, ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਨਜ਼ਰ ਦੋਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਥ ਜਾਂ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਿਧ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਹ ਪੂਜਾ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੂਏ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਵੈਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜ਼ਹਿਰ, ਬਿਮਾਰੀ, ਬੁਖਾਰ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਜਾਂ ਟੋਨੇ-ਟੋਟਕੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਠੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਅੰਦਰ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਛੋਟੀ ਮਾਤਰਾ ਪੰਜ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਨੌਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਾਯੂ ਪੁਤਰ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਣਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਵੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਿੰਘ-ਚਾਲ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪ ਕੰਧ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਅਾਸਨ ਉੱਤੇ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਰਹ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਦਾ ਜਗਣ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੱਠ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਦੂਜੇ 'ਤੇ, ਇਸ ਦੀਵੇ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੌਕਠ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਜਗਣ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਾਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਏਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਗੋ-ਮੂਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲੀਪੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਮੰਗਲਮਈ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੀਵਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਮਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਦੁ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਾਸੁ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਅੱਠ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: ਪਹਿਲਾਂ ਨੀਲ, ਫਿਰ ਜਾਂਬਵਾਨ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਹਸਤ। ਫਿਰ ਅੰਜਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਰੂਪ, ਰਾਮਦੂਤ, ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਥਾ-ਕ੍ਰਮ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਦੀਵੇ ਦਾ ਮੰਤਰ ਜਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਵੇਦੀ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੀਵੇ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਗੋਬਰ, ਮਿੱਟੀ, ਮਸੀ, ਕਸਤੂਰੀ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਤਾਜ਼ਾ ਮੱਖਣ ਅਤੇ ਘਿਉ ਆਦਿ। ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਨਾਹ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਮਹਿਲ ਦੀ ਲੇਣ ਵੀ ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਚੋਰਾਂ ਆਦਿ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਹ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖਰੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਗੋਪੀਚੰਦਨ, ਹਰਿਤਾਲ ਅਤੇ ਗੌਰੀਕਾ ਵਰਤਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਗੋਪੀਚੰਦਨ ਨਾਲ ਚੌਕੋਰ ਘਰ ਬਣਾਏ। ਪੂਰਨ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਪਚਾਰਕ ਨੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਪੂੰਛ ਲਿਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧੂਪ ਸ਼ਾਲ ਰੁੱਖ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਗੂੰਦ ਨਾਲ, ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਪਾਸਕ ਭੋਗ ਵਜੋਂ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਾਵਲ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।