ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਤਾਈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਮਤ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਮਵਾਰ ਦੇ ਦਿਨ, ਅਨਾਜ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖੋ। ਫਿਰ, ਉਸ ਅਨਾਜ ਦਾ ਆਟਾ ਇਕ ਸਾਫ਼ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਗੂੰਦੋ। ਜਦੋਂ ਦੀਵੇ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਾਯੁਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਵਚ ਰਚਨਾ ਪਾਠ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਾਲਾ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਅੱਖਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਨ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਲਈ। ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਡ-ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਬਰਤਨ ਦੀ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਾਲ ਧਾਗਾ ਲਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਕੋਡ-ਅੱਖਰ ਦੇ ਵਜ਼ਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤੇਲ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੂਜਾ ਲਈ ਪੰਜ ਪਲ ਤੇਲ ਲੈਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਜਾ, ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਦਿਨਚਰਿਆ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅੰਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਯੁਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੌਰਾਹੇ 'ਤੇ ਵੀ, ਛੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਰਾਹੇ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਜੇ ਬਿਮਾਰੀ, ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਨਜ਼ਰ ਲੱਗਣ ਦਾ ਸੰਦੇਹ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਠ ਥਾਂ ਜਾਂ ਵਟ ਵೃਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਲਈ, ਇਹ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੂਏ ਵਿੱਚ, ਨਜ਼ਰ ਰੋਕਣ, ਵੈਰੀਤਾ ਜਾਂ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਜ਼ਹਿਰ, ਬਿਮਾਰੀ, ਬੁਖਾਰ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਜਾਂ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਲੈਣ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਸੁਝਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਕਠੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਲਗਾਤਾਰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਪੂਜਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਨਿਕਲਣਾ ਹੋਵੇ, ਉਦੋਂ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਛੋਟੀ ਮਾਤਰਾ ਵਜੋਂ ਪੰਜ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਨੌਂ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਵੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਵੀਰ ਰੂਪ ਮੂਰਤੀ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਿੰਘ ਗਤੀ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪ ਕੰਧ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਬਾਰਹ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਦਾ ਜਲਣ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਸੱਠ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਅਤੇ ਦੁਜੀ ਵਾਰੀ, ਇਸ ਦੀਵੇ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੌਕਠ ਤੇ ਅਤੇ ਸਦਾ ਜਲਣ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਉਥੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੀਵਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿੱਤਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇਕ ਹੇਕਸਾਗਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਦੁ ਰੂਪ ਬਣਾਕੇ, ਉੱਥੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਵਾਸੁ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਅੱਠ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਨੀਲ ਦੀ, ਫਿਰ ਜਾਮਬਵਾਨ ਦੀ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਜਨਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਰੂਪ ਨੂੰ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੂਤ ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਕੁਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਦੀਵਾ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਚੌਕਠ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਉੱਤਮ ਦੀਵੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।