ਇਹ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੀਵੇ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਜ ਲਈ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਣਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇਲ ਵਰਤਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੋਖ ਜਾਂ ਅਪਵਾਦ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਾਲਾ ਤਿਲ ਦੇ ਆਟੇ ਦਾ ਤੇਲ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਢਕੀ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ, ਅਤੇ ਵੈਰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਕੁਲੱਥ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਕਤਾ ਲਈ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਟਿਆਂ ਦਾ ਤੇਲ, ਅਤੇ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਲਈ ਕਸਤੂਰੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇਲ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ, ਰਾਜਸੀ ਵੰਸ਼ ਲਈ, ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀਆਂ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ, ਅੱਠ ਮੁੱਠੀਆਂ ਲੈਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ—ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੱਧ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ। ਮਾਪਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ: ਚਾਰ ਆਢਕਾ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਦ੍ਰੋਣ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਦ੍ਰੋਣ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਖਾਰੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਹੋਰ ਮਾਪਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ: ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਥ ਚਾਰ ਕੁਡਵਾ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਢਕਾ ਚਾਰ ਪ੍ਰਸਥ ਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਾਪਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਛੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਤੇਲ ਦੀ ਗੱਲ ਆਵੇ, ਉੱਥੇ ਨਿਯਮਤ ਮਾਪ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ, ਅਨਾਜ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੋ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਟਾ, ਸਾਫ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਿੱਪ ਕੇ ਅਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਾਯੁ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਕਵਚ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਲਾ-ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ, ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ, ਪੂਰਨ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਵਾਸਤੇ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ-ਅੱਖਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਂਡੇ ਦੀ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਸਮੇਂ ਲਾਲ ਧਾਗਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਭਾਰ ਮੰਤਰ-ਅੱਖਰ ਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਤੇਲ ਲੈਣਾ ਸ਼ਿਵ-ਪੰਥ ਵਲੋਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੂਜਾ ਲਈ ਪੰਜ ਪਲ ਤੇਲ ਲੈਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿੰਨਾ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਉਨਾ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਕਾਰਜ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਿਯਤ ਜਾਂ ਆਕਸਮਿਕ ਵਿਧੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਵਾਯੁ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਅੰਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਚੌਰਾਹੇ ਤੇ, ਜਾਂ ਛੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਾ ਨਿਯਮ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਣ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਗ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਰੋਗ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਰਾਹੇ ਤੇ ਵੀ, ਰੋਗ, ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਨਜ਼ਰ ਦੋਸ਼ ਹੋਣ ਤੇ, ਇਹ ਵਿਧੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਸ਼ਵੱਥ ਜਾਂ ਵਟ (ਬਰਗਦ) ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ, ਸਭ ਕਾਰਜ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਣਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੂਏ, ਨਜ਼ਰ ਬੰਨ੍ਹਣ, ਵੈਰ ਜਾਂ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਜ਼ਹਿਰ, ਰੋਗ, ਬੁਖਾਰ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਜਾਂ ਜਾਦੂ-ਟੋਨੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰੂੜ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਦਾ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਅਮਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਜ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਇਹ ਵਿਧੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਕੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਛੋਟੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਪੰਜ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਨੌਂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਵੀਰ ਰੂਪ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਿੰਘ-ਚਾਲ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪ, ਕੰਧ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬਣਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਦਾ ਜਲਣ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਠ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਵਾਰ ਵੀ, ਇਸ ਦੀਵੇ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੌਕੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਦੀਵੇ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਿੱਪੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀਆਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।