ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅੰਜਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਅਤੁੱਲ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਜੈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਬੜੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਪਾਸਕ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਕਰਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਅਤਸੀ ਦਾ ਤੇਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਨਾਸ਼ਕ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਰਾਜਸੀ ਜਾਂ ਵਿਭੀਤਕਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦਾ ਤੇਲ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਤੇਲ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਤਿਲ ਦਾ ਤੇਲ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਪੰਜ-ਅਨਾਜਾਂ ਦਾ ਤੇਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਨਪੁਤਰ ਦੀ ਜੋਤ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਲ, ਜੋਤ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਿਕਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਦੇ ਆਟੇ ਦਾ ਤੇਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੁਲਾਵੇ ਲਈ ਆਢਕੀ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀ, ਵੈਰ ਲਈ ਕੁਲਠ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਆਟਿਆਂ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀ, ਤੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਕੁੜੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ, ਰਾਜਸੀ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇਲਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇਲਾਂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਨਿਯਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਅੱਠ ਮੁਠੀਆਂ, ਹਰੇਕ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੱਧ। ਮਾਪਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ: ਚਾਰ ਆਢਕਾ ਇਕ ਦ੍ਰੋਣ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਚਾਰ ਦ੍ਰੋਣਾਂ ਦੀ ਇਕ ਖਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਕ ਪ੍ਰਸਥਾ ਚਾਰ ਕੁਡਵਿਆਂ ਦਾ, ਤੇ ਇਕ ਆਢਕਾ ਚਾਰ ਪ੍ਰਸਥਿਆਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਤਰ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਾਪ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ, ਅਨਾਜ ਲੈ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੋ, ਤੇ ਉਸ ਆਟੇ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਗੂੰਦੋ। ਜਦੋਂ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਜੋਤ ਜਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਨਦੇਵ ਦੇ ਕਵਚ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਲਾ-ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਅੱਖਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ, ਉਚਾਰਨ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੂਰਨ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਮਿਲੇ। ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਡ-ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਾਤਰ ਦੀ ਕਿਸਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਜੋਤ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਾਲ ਧਾਗਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਤਨਾ ਤੇਲ ਕੋਡ-ਅੱਖਰ ਦੇ ਭਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਸ਼ਿਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁੰਨਿਆਤਮਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿੱਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਪੰਜ ਪਲਾ ਤੇਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ। ਇਹ ਪੂਜਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨਿੱਤ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰੀਕਾ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਨਦੇਵ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚੌਰਾਹੇ ਤੇ ਜਾਂ ਛੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜੋਤ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਦੀ ਵੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਜੋਤ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਰਾਹੇ ਤੇ, ਬਿਮਾਰੀ, ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਨਜ਼ਰ ਲੱਗਣ ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸ਼ਵੱਥ ਜਾਂ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ, ਇਹ ਜੋਤ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੂਏ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਰੋਕਣ, ਵੈਰ ਵਿਚ ਜਾਂ ਨਾਸ਼ਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਜੋਤ ਦੀ ਭੇਟ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜ਼ਹਿਰ, ਬਿਮਾਰੀ, ਬੁਖਾਰ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਜਾਂ ਜਾਦੂ-ਟੋਨੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਠੋਰ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਲਈ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋਤ ਦੀ ਭੇਟ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਮਨਾ, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।