ਇਸ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਵਾਘਾਂ, ਵਿਘਨਾਂ, ਜ਼ਹਿਰਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰਾਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇੱਕ ਛੇ ਲੰਮੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ 'ਦੇਵ ਅੱਗ' ਮੰਤ੍ਰ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ 'ਪ੍ਰਣਵ', 'ਵਜ੍ਰ-ਦੇਹੀ', ਅਤੇ 'ਵਜ੍ਰ-ਚੁੰਚ' ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ 'ਬਲ', 'ਰਕਤ', 'ਮੁਖ', 'ਤੜਿਜ੍ਹਿਹਵਾ', ਅਤੇ 'ਮਹਾ' ਸ਼ਬਦ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਚੋਟ ਵਾਂਗੂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਪਾਸਕ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਪਹਾੜੀ ਸਿਲਾਬ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਓ, ਆਓ!" ਅਤੇ "ਭੈਰਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਆ ਜਾ!"—ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਉਚਾਰਣ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੋ 'ਜੰਭਯ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਵਚ-ਹਥਿਆਰ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਅੱਠ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵਾਯੂਪੁੱਤ੍ਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰ, ਅਤੁੱਲ ਦੌਲਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਸ਼ੀਕਰਨ, ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੰਜਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਰਦਾਨ ਵਾਫਰ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਪਾਸਕ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਮਾਪ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ ਤੇਲ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਕਰਸ਼ਣ ਲਈ ਅਤਸੀ ਦਾ ਤੇਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਉਪਘਾਤ ਲਈ ਰਾਜਸੀ ਜਾਂ ਵਿਭੀਤਕ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇਲ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਤੇਲ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿਲ ਦਾ ਤੇਲ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਅਨਾਜਾਂ ਦਾ ਤੇਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਯੂਦੇਵਤਾ ਦੀ ਦੀਵਾ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੀਵਾ ਅਰਪਣ ਸਮੇਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਚਾਟਨ ਲਈ ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਦੇ ਆਟੇ ਦਾ ਤੇਲ, ਮੋਹਨ ਲਈ ਆਢਕੀ, ਵੈਰ ਲਈ ਕੁਲਥੀ ਦਾ ਤੇਲ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਆਟਿਆਂ ਦਾ ਤੇਲ, ਅਤੇ ਧਨ ਲਈ ਕਸਤੂਰੀ ਦਾ ਤੇਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਆਰੀ, ਰਾਜਸੀ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਠ ਮुठੀਆਂ ਲੈਣੀਆਂ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੱਧ ਵੀ। ਚਾਰ ਆਢਕਾ ਇੱਕ ਦ੍ਰੋਣ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚਾਰ ਦ੍ਰੋਣ ਇੱਕ ਖਾਰੀ। ਦੂਜਾ ਮਾਪਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ—ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਥ ਚਾਰ ਕੁਡਵਾ ਦਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਆਢਕਾ ਚਾਰ ਪ੍ਰਸਥ ਦਾ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਛੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਲਈ ਪਾਤ੍ਰਾ ਦੀ ਮਾਪ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਤੇਲ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਾਪ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਨਪਸੰਦ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਅਨਾਜ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਾ ਕੇ ਰੱਖੋ। ਇਹ ਆਟਾ ਸਾਫ਼ ਪਾਤ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਗੂੰਧਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਾਤ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਵਾਯੂਦੇਵਤਾ ਦਾ ਕਵਚ ਉਚਾਰੋ। ਮਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅੱਖਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ। ਜਾਂ, ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਜਾ ਭਾਗ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਨ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਲਈ। ਰੁਦ੍ਰ, ਕੋਡ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਾਤ੍ਰਾ ਦੀ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਅਰਪਣ ਸਮੇਂ ਲਾਲ ਧਾਗਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਕੋਡ ਅੱਖਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਭਾਰ ਦਾ ਤੇਲ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿੱਤਨੇਮ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਪੰਜ ਪਲਾ ਤੇਲ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿੰਨਾ ਮਨ ਚਾਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਿਧੀ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸਮੱਗਰੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਫਲ, ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਇੱਛਤ ਵਸਤੂਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।