ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਬੜਾ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਈ। ਉਹ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਵਿਚ ਇਕਤਾ ਹੈ ਤੇ ਚਮਤਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਜਿਹੜਿਆਂ ਨੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੰਗਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਜਗਤ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਲੋਕ ਉਸਦੀ ਪਰਮ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਸਰਵ-ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਜਿਸਦੀ ਅਸਲੀ ਹਸਤੀ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਮਾਣਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਨ।" "ਉਸਦੇ ਰਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼ ਬਣੇ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਨਮੇ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਇੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਤੋਂ ਵਾਯੂ ਜਨਮਿਆ। ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਛੇ ਅੰਗ ਹਨ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੂੰ ਅੱਗ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਹੈਂ। ਪਹਾੜ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਦਰਿਆ, ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ—ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਗਤ ਦੀ ਹਰ ਅਕਾਰ ਤੇਰੀ ਹੀ ਅਕਾਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।" "ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਮਾਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਭੀਗੋ ਰਹੀ ਸੀ। "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੁਖ-ਸਮૃੱਧੀ ਦੇ। ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਪਤਾ ਨਹੀਂ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪਰਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ?" "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰਹੀਣ ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਮૃੱਧੀ ਦੇ।" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਇੰਨੀ ਮਮਤਾ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਰਮ ਸਮૃੱਧੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦੇ—ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਨਿਆਂ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅਨੇਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਉਸਦੇ ਰੋਮ-ਕੂਹਾਂ ਵਿਚ ਹਨ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਕਿਵੇਂ ਪਾਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਜੋਗ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਆਖਰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ।" ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਤਾ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਸੁਣ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰੀ ਤੇ ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ।