ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਭਗਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਿੱਤ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਸਰੀਰਕ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੱਤਵਾਂ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਭੇਂਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਕੇਵਲ ਤੀਜਾ ਭਾਗ ਹੀ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰਤਾਨੀ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਇਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਰੰਤ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ 'ਹਨੁਮਾਨ' ਕਹਿ ਕੇ ਹਵਾ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, 'ਧਗ ਧਗ' ਆਖ ਕੇ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਹਰੀ, ਤਿਲੀ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾਗਬੇਲ ਦਾ ਪੱਤਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਾਂਸ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਵਸਤੂ ਬਦਰੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤਰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਲੀ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜੰਜੀਰ ਤੋੜ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਮੁਨੀ ਹੈ, ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁੱਭ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਦੇਵਤਾ। 'ਹਂ' ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, 'ਠ' ਦੋ ਵਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਬੰਨ੍ਹਣ ਅਤੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਇਕ ਪਹਾੜ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਮ ਦੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਕ ਲੱਖ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਮੰਤਰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡੀ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਚਿੱਤਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਅਟਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਿੱਤਰ ਗਾਂ ਦੇ ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਬਣਾਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਮੰਤਰੀ ਵੱਡੀ ਕੈਦ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਖਰਗੋਸ਼ ਜਾਂ ਮਕਰਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਲਿਖ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਤੋਂ—ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਠ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਸੋਹਣਾ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਝੰਡਾ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੰਗ ਵੱਲ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਚਿੱਤਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਧਨੁਮਤ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਆਕਾਰ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਜਾਪਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟੋ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਲਮ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਭੋਜਪੱਤ੍ਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਿਖੋ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਇਹ ਯੰਤਰ ਬਾਂਹ ਜਾਂ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।