ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਾਧਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਯਤਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੁਖ-ਸੰਪਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਗੁਪਤ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਰਲਭ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ। ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਧਿਆਨ ਸਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਅਤੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਜਨਮ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਉਠਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਗੁਪਤ ਸਾਧਨਾ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੂਮੀ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੱਤਵਾਂ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਭੈ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕੇਵਲ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਹ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਜਲਦੀ ਕੁਝ ਮੰਗਣਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ 'ਹਨੁਮਾਨ' ਕਹਿ ਕੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, 'ਧਗ ਧਗ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਆਯੁਸ਼ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪਦ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਦਿਕ ਦਾ ਜਿਕਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰੀ ਸਪਲੀਨ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ। ਨਾਗਬੇਲ ਦਾ ਪੱਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਓਪਰੋਂ ਕਵਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਾਂਸ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਬੇਰੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਮਿਲੇ, ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਪਲੀਨ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜੰਜੀਰ ਤੋੜ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹਨੁਮਾਨ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਮੁਨੀ ਹੈ, ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁੱਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਦੇਵਤਾ। 'ਹੰ' ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, 'ਠ' ਦੋ ਵਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਬੰਨ੍ਹਣ ਤੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਲਈ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੋਟੀ—ਇਹ ਸਭ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਅੰਬ ਦੇ ਕੋਪਲੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਭਾਗ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡੀ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਯੰਤਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ ਅਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਤਮ ਯੰਤਰ ਗਾਏ ਦੇ ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਯੰਤਰ ਬਣਾਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਤਰੀ ਵੱਡੀ ਜੇਲ੍ਹ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖਰਗੋਸ਼ ਜਾਂ ਮਕਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਲਿਖ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਤੋਂ—ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।