ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਠ ਹੱਥਫੁੱਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਅਰਪਣ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਨ ਲਗੇ ਹੋਏ ਡੰਡੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਆਕৃতি ਬਣਾਈ। ਫਿਰ, ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦਾ ਆਰੰਭ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਆਕৃতি ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਆਚਾਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਅਤੇ ਪਤੀਆਂ 'ਤੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਪਤੀਆਂ 'ਤੇ ਜਾਮਬਵੰਤ, ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਤਰੀ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ, ਜਗ੍ਹਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਇਸ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਰਵ ਨਿਆਸ, ਧਿਆਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਾਈ ਆਦਿ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਲੱਖ ਜਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਰਾਤ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਾਧਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਤੇ, ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੁਖ ਭੋਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੁਪਤ ਵਿਧੀ ਇਤਨੀ ਅਮੋਲਕ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਉਣੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੇ ਹੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ 'ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਉਤਪੰਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਫੜ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੇ ਹੀ, ਮੰਤਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮੰਤਰ ਦੀ ਗੁਪਤ ਸਾਧਨਾ ਵੀ ਏਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੈ। ਭਗਤ, ਬ੍ਰਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਨਚਾਰਾ ਦੇ ਕਾਰਜ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ 'ਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਗ੍ਹਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਾਸ-ਉਦਾਸੀ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਭਯ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਕੇਵਲ ਤੀਜਾ ਭਾਗ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹਾ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ "ਹਨੁਮਾਨ" ਕਹਿ ਕੇ, ਪਵਨ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ "ਧਗ ਧਗ" ਕਹਿ ਕੇ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪਦ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਦਿ, ਹਰੀ, ਤਲ੍ਹੀ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਨਾਗ ਬੇਲ ਦੀ ਪੱਤੀ ਲਾ ਕੇ, ਉਪਰੋਂ ਢੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ ਬਾਂਸ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਦਾਰੀ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਜੋ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤਲ੍ਹੀ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜੰਜੀਰ ਤੋੜ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਮੁਨੀ ਹੈ, ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। "ਹੰ" ਬੀਜ ਹੈ, "ਠ" ਦੋ ਵਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬੰਨ੍ਹਣ ਤੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਲਈ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਧਕ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।