ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਛੰਦ ਗਾਇਤਰੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪੰਜੋਂ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਸਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤਰ, ਸੀਤਾ ਮਾਤਾ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਨੇਯਾ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਕਰਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ— ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਹਨ, ਜੋ ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਅੰਜਨੇਯਾ ਲਈ ਹਿਰਦੇ, ਰੁਦ੍ਰ-ਸਰੂਪ ਲਈ ਸਿਰ, ਰਾਮ-ਦੂਤ ਲਈ ਅੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਹਥਿਆਰ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰੁਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਝੁਮਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਨਵ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੋਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਵਾਨਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਰੀਬੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਵਾਨਗੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਮੰਤਰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿੱਤ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰਾਂ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਚੋਰਾਂ ਆਦਿ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਕਵਚ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ ਅਤੇ ਅਠ ਵਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਬੀਜ ਹੈ, ਅਤੇ “ਹੁੰ” ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ “ਠਹਿਰੋ, ਠਹਿਰੋ ਹੇ ਦੁਸਟ!” ਆਦਿ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਹਾੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਵਲ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਘੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅੱਠ ਮੁੱਠ ਫੁੱਲ ਰਾਮ ਜੀ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਚੰਦਨ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਮ ਆਦਿ ਸਭ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਪੰਖੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੰਬਵੰਤ, ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਪੰਖੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਮੰਤਰ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਤਰੀ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਬੰਧਾਈ, ਨਿਆਸ, ਧਿਆਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਲੱਖ ਜਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸਾਧਨਾ, ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।