ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਾਲੇ ਵਾਕ ਦੇ ਅੰਤ 'ਜੋ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆ'—ਇਹ ਜੋੜਾ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੋ'—ਇਹ ਜੋੜਾ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ-ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਨਾ, ਅਤੇ 'ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੋ'—ਇਹ ਜੋੜਾ ਵੀ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਅੰਤ 'ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੋ'—ਇਹ ਜੋੜਾ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ 'ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋਣ'—ਇਹ ਜੋੜਾ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ 'ਧੇ', ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ 'ਕਵਚ', ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ 'ਫਟ', ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ 'ਹਾਨ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਮਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਕਿ 'ਵ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ 'ਬ' ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ, ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਰ੍ਹਾ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਛੇ ਭਾਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਅਤੇ ਆਰੰਭ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ। ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰਾ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ; ਛੰਦ ਗਾਇਤਰੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪੰਜੇ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸੀਤਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਛੇ-ਅੰਗੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ; ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ, ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਨੇਯਾ ਲਈ, ਮਹਾ-ਕਰਮ ਦੇ ਅੰਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅੰਤ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ—ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ ਹਨੁਮਾਨ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਅੰਜਨੇਯਾ ਲਈ ਹਿਰਦਾ, ਰੁਦ੍ਰ-ਸਰੂਪ ਲਈ ਸਿਰ। ਰਾਮ ਦੇ ਦੂਤ ਲਈ ਅੱਖਾਂ; ਬਾਹਰੀ ਹਥਿਆਰ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਰੁਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਕੰਨ-ਝੁਮਕੇ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ-ਆਸਨ 'ਤੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਛੋਟੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਵਾਨਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਗਰੀਬੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਾ ਸਮੇਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਪਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਾਘ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਈ, ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ, ਚੋਰ ਆਦਿ ਦਾ ਕਦੇ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਇਹ ਮਹਾ-ਮੰਤ੍ਰ, ਬਾਰ੍ਹਾ ਅੱਖਰੀ, ਕਵਚ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਠ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਬੀਜ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ 'ਹੁੰ' ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ—ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ, ਜਿੱਤਦੇ, ਦਸ ਲੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ 'ਰੋਕੋ, ਰੋਕੋ, ਓ ਮਾੜੇ!' ਦਾ ਨਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਧੁਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚਾਵਲ, ਦੂਧ ਅਤੇ ਘੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦਸਵਾਂ ਭਾਗ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਰੂਪ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਸਰਵੋਤਮ। ਸਵੇਰੇ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਇਹ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।