ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ। ਉਥੇ ਭਜਨ ਜਾਂ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਿੱਧ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ—ਇਸ ਬਾਰੇ ਵੱਧ ਬੋਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਉਹੀ ਥਾਂ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੇ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਸਾੜਿਆ, ਨਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਮਿਲਣ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਵੇਂਗੀ। ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭਤਾ ਆਵੇਗੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਦਿਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੀਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਸਤ੍ਵਾਦਿਕ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਇਕ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਗੁਣ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਉਸ ਆਦਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਜਾਦੂਗਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਸੰਗਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਯਜ਼੍ਨ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਯਜ਼੍ਨ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਪਰਮ ਆਸਰਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਾਖੀ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨੇਤਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਹਸਤੀ ਸਭ ਸਬੂਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਾਖੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼ਯ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਨਮੇ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਹ ਤੋਂ ਵਾਯੂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਅਗਨੀ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਹੋ। ਪਹਾੜ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਦਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ। ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: “ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਹਨ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਬਖ਼ਸ਼। ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਅਣਜਾਣ ਹੈ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪਰਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਸੰਤਾਨ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ, ਮਾਤਾ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਨੰਦਿਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ—ਇਹ ਸਦਾ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਸਭ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਧਾਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ?