ਇਹ ਕਥਾ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਕੇਵਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਹੀ ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੰਬੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀਆਂ ਪੰਜ ਗੁਪਤ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਚੌਕਾਂ 'ਤੇ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਜੋਤ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਜਾਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ, ਜਲਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪਾਰ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੇ ਪਾਸ ਹਵਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ — ਹਵਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਨ' ਅੱਖਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਕੰਧ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਕਾਰਣ' ਅੱਖਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਡ੍ਰੋਣ ਡੰਬ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਉਖਾੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਟਣ ਦੇ ਅੰਤ, ਵਾਨਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਅੰਤ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਵਿਚ ਸਮੂਹ ਦਾ ਉਲੇਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਅਸਤਰ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਉਲੇਖ 'ਤੇ 'ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਕਤੀ ਦਾ ਗ੍ਰਹਿ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੀ ਛਲ-ਕਲਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਦੁਰਜਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਵਯ ਵ੍ਰਖ਼ 'ਤੇ ਉਲੰਘਣ ਦੇ ਉਲੇਖ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਲਕ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਮਾਰਤੰਡ-ਮੇਰੂ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਪਹਾੜ ਦਾ ਆਸਨ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਆਚਾਰਿਆ-ਮਮਾ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਸਭ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ' ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਭ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੋਗਾਂ ਆਦਿ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਕੇ, ਡਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਨਿਵਾਰਣ' ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ 'ਸਭ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ' ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਸਭ ਜੀਵਾਂ' ਦੇ ਉਲੇਖ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜੋ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਣ ਦਾ ਜੋੜਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 'ਸਭ ਅਸਤਰਾਂ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਗੁਣੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ 'ਸਭ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਰੋਧੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਉਲੇਖ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਤ ਕਰੋ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ 'ਮੇਰੇ ਸਭ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਣ' ਦਾ ਜੋੜਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ 'ਧੇ', ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ 'ਕਵਚ', ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ 'ਫਟ', ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ 'ਹਾਨ' ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਚਾਹਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ 'ਵ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ 'ਬ' 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ, ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਲਕਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਰ੍ਹ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਛੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਛੰਦ ਗਾਏਤਰੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪੰਜ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਛੇ-ਅੰਗੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ; ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਨ। ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਲਕਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਨੇਯਾ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਕਰਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ—ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ ਹਨੁਮਾਨ, ਪਵਨ-ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਅੰਜਨੇਯਾ ਲਈ, 'ਹਰਦ' ਹੈ; ਰੁਦ੍ਰ-ਸਰੂਪ ਲਈ 'ਸਿਰ' ਹੈ। ਰਾਮ ਦੇ ਦੂਤ ਲਈ 'ਅੱਖ' ਹਨ; ਬਾਹਰੀ ਅਸਤਰ ਲਈ 'ਅਸਤਰ' ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਕਥਾ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਯੋਗਤਾ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।