ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸਭ ਭਾਗੀਦਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਰਤਾ ਖੁਦ ਵੀ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬੈਠ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਚਿੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਿੱਤਰ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਬਣਾਈਏ, ਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਮਿਟਾ ਦੇਈਏ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਿਧੀਆਂ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੇਸਰ, ਸਮਿੱਧ, ਮਰੀਚੀ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਾਂ ਜੀਰਾ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਾਂਟਿਆਂ, ਕਰੰਜ ਦੇ ਬੀਜ, ਵਟ ਦੇ ਬੀਜ, ਯਜਨ ਸਮੱਗਰੀ ਜਾਂ ਤੇਲ ਲਗੇ ਹੋਏ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਚੰਦਨ, ਇੰਦ੍ਰਲੋਚਨ ਦੇ ਬੀਜ ਜਾਂ ਲਵੰਗ ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਵੈਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਕੀਰ ਵਾਲਾ ਲੂਣ ਮਿਲਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਅਨਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਾਧੂ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਲੰਬਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਜਹਰ, ਰੋਗ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਭਰਮ ਜਾਂ ਨਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਸ਼ੀਕਰਨ, ਯੁੱਧ, ਚੋਟ, ਦੈਵੀ ਕਾਰਜ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨੂਮਾਨ ਯੰਤਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਯੰਤਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਯੰਤਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ‘ਸਾਧ੍ਯ’ ਅੱਖਰ ਲਿਖੋ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪਾਸ਼ੀ ਬੀਜ-ਅੱਖਰ ਰੱਖੋ। ਉਸਦੇ ਬਾਹਰ ਇਕ ਰੇਖਾ ਖਿੱਚੋ, ਤੇ ਫਿਰ ਚੌਕੋਣਾ ਆਕਾਰ ਬਣਾਓ। ਫਿਰ, ਅੱਠ ਥਾਂਵਾਂ ‘ਵਜ੍ਰ’ ਦੇ ਬਿੰਦੂਆਂ ਉੱਤੇ ਉਹੀ ਬੀਜ-ਅੱਖਰ ਲਿਖੋ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਯੰਤਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਗੋਲ ਰੇਖਾ ਨਾਲ ਘੇਰੋ। ਫਿਰ, ਤਾਲ-ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਭੂਜ-ਪੱਤਰ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਯੰਤਰ ਬਣਾਓ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਇਹ ਯੰਤਰ ਮਰੀਚੀ ਦੇ ਜ਼ੂਹਾਂ, ਤੰਤਰ-ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ-ਪਿਸਾਚ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੰਬੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਪੰਜ ਗੁਪਤ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਯੰਤਰ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਚੌਕਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਯਸ਼ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ ਜਾਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਉਜਿਆਲੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ, ਸਾਗਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਘਟਨਾ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਹਵਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਹਵਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ‘ਨ’ ਅੱਖਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਫੌਜ ਦਾ ਕਿਲਾ, ‘ਕਾਰਣ’ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਡ੍ਰੋਣ ਡੰਕੇ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜਣ ਦੀ ਘਟਨਾ, ਕਟਾਈ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵਾਨਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅਸਤਰ ਵੰਡਣ ਦਾ ਉਚਾਰਣ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਤੇ ਸੂਰਜ-ਗ੍ਰਹਣ ਦਾ ਉਚਾਰਣ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੀ ਮਾਯਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਆਦਿ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸ਼੍ਰਯ ਦਾ ਉਚਾਰਣ, ਆਕਾਸ਼ੀਕ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਬਲ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ, ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਕਥਾ, ‘ਮਾਰਤਾਂਡ-ਮੇਰੂ’ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਆਸਨ, ‘ਆਚਾਰਯ-ਮਮਾ’ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀਆਂ ਪੂਰਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਉਤਾਰ, ਰੋਗ ਆਦਿ ਦਾ ਨਾਸ, ਡਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨਿਵਾਰਣ ਅਤੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਪੂਰਨ ਨਾਸ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।