ਇਹ ਮਾਂਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੜੀ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਾਂਤ੍ਰਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੱਗੀਆਂ ਬੁਖਾਰਾਂ, ਮਿਰਗੀ ਅਤੇ ਜਾਦੂ-ਟੋਣੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਈਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ, ਬੁਖਾਰ ਪੀੜਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਰਾਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮੰਤਰੀ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਾਂਤ੍ਰਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮਾਂਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੀਲ ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿਚ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਫ਼ਸੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਮਾਂਤ੍ਰਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੇਵਕ ਵਾਂਗ ਵਰਤਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਕਰੰਜ ਦੇ ਵੱਡ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ-ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਸਿੰਧੂਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਜਾਦੂ-ਟੋਣੇ, ਰੋਗ, ਅੱਗ, ਵਿਸ਼, ਚੋਰ ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵਧਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਂਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ "ਤੋੜ! ਭੰਗ ਕਰ!" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਛੱਡ ਕੇ ਘਰ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਈ ਤੇ ਨਮਕ ਨਾਲ, ਉੱਲੂ, ਕਾਂ, ਗਿੱਦੜ ਦੇ ਪਰਾਂ ਅਤੇ ਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਮਲ ਨਾਲ, ਇਹ ਕਰਮ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼, ਚਾਹੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ, ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਰਾਖ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮਾਂਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਦੁਹਰਾਉਣ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਥੂਲ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸੂਖਸ਼ਮ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਅੱਠਵੀਂ ਜਾਂ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਮੰਗਲਵਾਰ ਜਾਂ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਭਿ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਂਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ, ਮੂਲ ਮਾਂਤ੍ਰ ਨਾਲ ਆਹਵਾਨ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਸਿੰਧੂਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਵਜੋਂ, ਪਿੰਡੀ, ਪੱਕਾ ਚੌਲ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਮਿਠਾਈਆਂ, ਤੇਲ ਵਿਚ ਤਲੇ ਹੋਏ ਵਸਤੂਆਂ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਤਾਈ (੨੭) ਨਰਮ, ਅਟੁੱਟ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਾਂਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਦਸ ਵਾਰੀ ਮਾਂਤ੍ਰਾਂ ਸ਼ਾਂਤਿ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਦਾਈ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੜ੍ਹਾਏ ਪੱਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ, ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਅਕਰਿਤੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬਣਾਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਂਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ੧੦੮ ਵਾਰੀ ਲਿਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਿਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਰਮ ਵੀ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਕੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕੇਸਰ, ਸਮਿਧਾਂ, ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਾਂ ਜੀਰਾ ਵਰਤ ਕੇ ਵੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਆ, ਕਰੰਜ ਦੇ ਬੀਜ, ਵਟ ਦੇ ਬੀਜ, ਯਜਮਾਨ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਜਾਂ ਤੇਲ ਲਗੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਵਰਤਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ, ਚੰਦਨ, ਇੰਦਰਲੋਚਨ ਦੇ ਬੀਜ ਜਾਂ ਲੌਂਗ ਵਰਤਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ, ਧਾਰੀਦਾਰ ਨਮਕ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਅਨਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੀ ਪ੍ਰਚੂਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਾਂਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਗ, ਦੁੱਖ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ, ਸੰਪੰਨਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।