ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ 'ਸ਼ਤ੍ਰੁਧਨ' ਨਾਮਕ ਸੱਤ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ 'ਹ', 'ਸ', 'ਫ', 'ਆਗਨੀ', 'ਨਿਸ਼ਾਧ', 'ਈਸ਼'—ਇਹ ਦੂਜਾ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਹੈ। ਫਿਰ 'ਵੀ', 'ਯਦ', 'ਭ੍ਰਿਗੁ', 'ਅਗਨੀ', 'ਮਨ' ਤੇ 'ਬਿੰਦੂ' ਮਿਲਕੇ ਚੌਥਾ ਅੱਖਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅਗੇ 'ਮਨ', 'ਵਿੰਦ', 'ਵਾਢਯ', 'ਹ', 'ਸ'—ਇਹ ਛੇਵਾਂ 'ਙੇੰਤਹ' ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ 'ਹਨੁਮਾਨ' ਆਉਂਦਾ ਹੈ। 'ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ' ਅਤੇ 'ਮੁਨੀ' ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਛੰਦ 'ਜਗਤੀ' ਹੈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਛੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਤੇ ਛੇ ਅੰਗ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਰੰਗ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਝੰਡੇ, ਦੋਣੇ ਘੁੱਟਾਂ ਅਤੇ ਦੋਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਭੀ, ਜੰਘਾਂ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਜਿਹੜੇ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਚਾਵਲ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਘਿਉ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ ਪੈਰਾਂ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਭਗਤ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਅਤੁਟ ਬਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਸੂਰਜ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਅੰਗਦ, ਨੀਲ, ਜਾਂਬਵੰਤ ਅਤੇ ਨਲ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਜ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ-ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਡਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਚੋਵੀ-ਦੋ (22) ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੈਰੀ ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਦੈਤ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੂਤ-ਪਰੇਤ, ਮਿਰਗੀ ਅਤੇ ਟੋਨੇ-ਟੋਟਕੇ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਜ਼ੁਕਾਮ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਖਾਰ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਤਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੋਂ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ ਛੂਹਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰ, ਰਾਖ ਤੇ ਨਾਖੂਨ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤਕ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦਾਸ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ-ਪात्र ਅਤੇ ਕਰੰਜਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣ-ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਗ੍ਰਹਿ, ਟੋਨਾ, ਰੋਗ, ਅੱਗ, ਜ਼ਹਿਰ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਵਧਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਆਖਰੀ 'ਤੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ "ਤੋੜ! ਫਾੜ!" ਆਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੀੜ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿਤਾ ਜਾਵੇ ਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ। ਸਰੋਂ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਨਮਕ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਵੰਸ਼ੀ ਵਣ ਵਿੱਚ, ਉੱਲੂ, ਕਾਂ, ਗਿਧ ਦੇ ਪੰਖ ਅਤੇ ਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਰਸ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਕ੍ਰਿਆ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤਕ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਰਾਖ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਉਪਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।